Στου Ονείρου το μπαλκόνι...

Paper angels

2009-12-03T01:32:00.001+02:00

Αχ, έρχονται τα Χριστούγεννα!!

Τι μαγική εποχή... (καλά όλες οι εποχές είναι μαγικές, μα τα Χριστούγεννα, βρε παιδάκι μου, έχουν κάτι... παιδικό, κάτι αγνό, σαν λευκό χνούδι από ζαχαρόσκονη να πέφτει από το ταβάνι μέσα στο σπίτι και να τα γλυκαίνει όλα...)

Χτες, λοιπόν, στολίσαμε το σπίτι, φτιάξαμε σήμερα στολίδια από αλατοζύμαρο με χρυσόσκονη...

Κάθε μέρα λέω κάτι να κάνουμε με τα μικρά μου για τα Χριστούγεννα.
Διαβάζουμε εννοείται ιστορίες Χριστουγεννιάτικες με έλατα, χιόνια, Αγιοβασίληδες και αγγελάκια...
Έτσι, είπα να ευχηθώ κι εδώ στο καημένο το ιστολογιάκι μου... και να το στολίσω λιγάκι...

Είδα και ένα βιντεάκι που είπα να ανεβάσω, αλλά δεν γινόταν. Έτσι σας αφήνω το λινκ για όποιον θα ήθελε να δει τα χάρτινα αγγελάκια...του Τζίμη!

PAPER ANGELS του Jimmy Wayne

http://www.youtube.com/watch?v=9lAgP6JsDPE&feature=channel

Eπ' ευκαιρία, αύριο λέω να κάνω κι εγώ κανένα χάρτινο αγγελάκι...

Μήπως το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα;

2009-11-20T07:46:00.000+02:00

Με προβλημάτιζε πάντα το πώς μπορούν να ανθίσουν και να καρπίσουν τα δημιουργικά μυαλά στα σχολειά μας! Φοβάμαι ότι το σύστημα τα νεκρώνει...

encardia for ever!

2009-11-09T16:35:00.000+02:00

Οι αγαπημένοι μου ΕΝCARDIA σε βιντεάκι που δείχνει κάτι λίγο από την πορεία τους...

Φίλοι μου λείψατε...

2009-11-09T06:01:00.002+02:00

Αγαπημένο μου ιστολόγιο,

συχώρεσέ με που σε παράτησα τόσον καιρό!
Φίλοι συνιστολόγοι,
πέρασα μία φάση απομάκρυνσης και αποτοξίνωσης από τα διαδικτυακά!
Όμως μου έλειψε η επικοινωνία μαζί σας!

Ιδιαίτερα θέλω να αναφερθώ στη φίλη μου τη roadartist, στον Antoine, την astria, τα κορίτσια από τα Άσπρα Κοχύλια και ειδικά την Αθηνά, τον π.κ., τον σα, την Σοφία... και τόσους άλλους!

Επανέρχομαι σήμερα με ένα βιντεάκι των αγαπημένων μου encardia. Σας αφιερώνω τους απίστευτους αυτούς γλεντζέδες που ξέρουν να κάνουν το κοινό να ξεφαντώνει τόσο όμορφα! Δεν ξέρω γιατί... μα σήμερα που ξύπνησα (ως συνήθως στις 4 τα χαράματα) με έπιασε μία διάθεση για επικοινωνία και ... ξεφάντωμα!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!

Καλοκαιράκι γειά σου!!!

2009-09-07T23:20:00.013+03:00

Σεπτέμβρης μπήκε για τα καλά κι οι δυνατές εικόνες του καλοκαιριού δεν λένε να μας αφήσουν...

Θάλασσα πλανεύτρα, καυτή άμμος, αεράκι και βασιλικός, άσπρα σκαλιά, πορφυρά ηλιοβασιλέματα, ζουμερά ροδάκινα και κόκκινο κρασί...

Μέρες ξεγνοιασιάς! Χαιρετώ σας! Να μας ξανάρθετε, του χρόνου με το καλό!

Η ψυχή μου γεμάτη ευγνωμοσύνη. Μα είναι τόσο όμορφος ο κόσμος! Ε... το καλοκαίρι είναι λίγο ομορφότερος, παραδέχομαι...

Κολλάω λίγες φωτογραφίες, μπας και κρατήσουν τη στιγμούλα τους ζωντανή για πολύ ακόμα....

Καταμεσήμερο κι απόλυτη ησυχία...

τα χταποδάκια παραταγμένα στη σειρά...

Ο άρχων παππούς στο γαϊδουράκι του...

Ο βασιλικός στις γλάστρες...

Σκιές απογεματινές στην αραγμένη βάρκα...

Άλλος άρχων παππούς μπροστά στα κοχύλια του...

Λαμπάδες πίστης...

Παιχνίδι του λευκού με το κυανό στην ψαροταβέρνα ...

Κόκκινο της φωτιάς για ταμπέλα στο μαγαζί...

στα κόκκινα της φωτιάς κι ο ήλιος μαζί με τις αναμνήσεις μας...

The Voca People

2009-06-26T17:08:00.001+03:00

Δείτε τους!

Μα δεν είναι άπαιχτοι;;;;;

"Aκατάλληλο ιστολόγιο" η ... Χουακίνα;;;;

2009-05-28T18:41:00.004+03:00

Φίλοι μου,

μόλις πριν λίγο έμαθα μία μεγάλη αδικία που έγινε στο ιστολόγιο της Χουακίνα.
Θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ έντονα!

Λοιπόν, κάποιος - κάποιοι αναγνώστες της Χουακίνας πάτησαν τη σημαία πάνω στη μπάρα (flag blog) και η google έβαλε την ταμπέλα "ακατάλληλον" για το ιστολόγιο των φίλων μας.
Φυσικά τα παιδιά έχουν στενοχωρηθεί πολύ.... Και γω το ίδιο!!!!

Μα πώς γίνεται να είναι ακατάλληλο ένα απλό ιστολόγιο το οποίο μάλιστα κυρίως προβάλλει την τέχνη; Ένα ιστολόγιο που γράφεται από παιδιά με αρχές, με ιδέες και οραματισμό; Είναι η τέχνη λοιπόν "ακατάλληλο"; Μα τότε ... τι είναι κατάλληλο;

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γίνεται αυτή η πολεμική εναντίον τους. Είναι ζήλεια; Κακεντρέχεια; Βλακεία;

Δεν μπορώ καθόλου να το καταλάβω!!!

Επίσης, δεν ξέρω τι θα έπρεπε να κάνω για να τους συμπαρασταθώ. Ψάχνω μία ώρα να βρω τρόπο να στείλω ένα e-mail στη google για να αποσύρει το "ακατάλληλον" από αυτό το όμορφο blog και δεν βρίσκω άκρη.

Πρέπει όλοι μας, ενωμένοι, να αντιμετωπίζουμε αυτού του είδους τις κακοήθειες. Είμαστε δηλαδή έρμαια του κάθε πυροβολημένου;;;;;;;;

Εντάξει, η google δεν έχει χρόνο να κάτσει να ψάξει όλα τα ιστολόγια. Κοτσάρει το "ακατάλληλο" αφού κάποιοι τη βεβαιώνουν γι' αυτό. Το θέμα είναι ότι εμείς που ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι σωστό πρέπει να τους στείλουμε τη δική μας γνώμη...
Αχ... πρέπει να δικτυωθούμε καλύτερα... Αν ξέρει κάποιος από σας κάτι, ας μου το πει!!!
Πώς στέλνουμε γράμμα στη google?

Πρέπει να ενωθούμε όλοι ενάντια στην συκοφαντία, την ανελευθερία και την καταπάτηση των δικαιωμάτων μας!

Πιστεύω ότι όσοι αγαπούν την ελεύθερη έκφραση και το blogging πρέπει να αντιδράσουν!

Αν... Ρόδο του Ανέμου

2009-04-07T18:05:00.005+03:00

Μπαίνω πάλι στα κλεφτά, ανάμεσα σε ψάξιμο για αρχαία αγάλματα και προετοιμασία κειμένου για παράσταση με τον καραγκιόζη στο νησί της Καλυψώς...

Η συναυλία του σχολείου μας που ήταν για αύριο 8 Απριλίου αναβάλλεται για τέλη Ιουνίου!

Σας αφιερώνω ένα πολύ πολύ αγαπημένο μου τραγούδι!
Το τραγουδούσα σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου και στα μωρά μου ως νανούρισμα. Τους αρέσει πολύ. Το τραγουδώ ακόμα. Δεν ξέρω τι έχει αυτό το τραγούδι και μιλά κατευθείαν στην ψυχή μου...
Ελπίζω να σας αρέσει...

Michael Flatley returns to dancing!

2009-04-03T06:12:00.004+03:00

Δεν ξέρω αν σας έχω πει ότι παθιάζομαι με το χορό (και να χορεύω και να βλέπω να χορεύουν).

Λατρεύω λοιπόν το riverdance,
τον Michael Flatley
και όλες τις δουλειές του!

Κι όσο σκέφτομαι ότι στο αν είχα φτάσει στο Άμστερνταμ μία μέρα νωρίτερα, πριν χρόνια... θα τον είχα δει και live... Τέλος πάντων.

Τον ξέραμε όλοι ως "Lord of the Dance".
Τώρα, ως "Celtic Tiger"
παρουσιάζει τη νέα του χορευτική πρόταση σε στυλ Αλ Καπόνε.

Σας αφιερώνω το ακόλουθο βιντεάκι που μου άρεσε πολύ, ιδιαίτερα στο ξεκίνημά του, με τη σκιά της φιγούρας του Μάικλ σε κόκκινο φόντο να χορεύει σ' αυτήν την ξεσηκωτική μουσική... και φυσικά μετά να χορεύει στη φωτιά...

Αν η αγάπη... Έλλη Πασπαλά

2009-04-01T19:04:00.004+03:00

Φίλοι μου ιστολόγοι και περιπατητές των ιστολογίων,

σας σκέπτομαι συχνά, όσο και αν έχω μπλέξει και χάνομαι από τα μέρη σας...
Σας αφιερώνω σήμερα ένα κομμάτι για την αγάπη, που πλαισιώνεται με φωτογραφίες από το βασίλειο της φύσης (και όχι μόνο)...

Ελπίζω να το απολαύσετε!

Θα επανέλθω!
Έχω διάφορα ωραία νέα!!!!
Αλλά... πάλι βιάζομαι... γιατί ετοιμάζουμε ροκ συναυλία με το σχολείο.
Τετάρτη 8 Απριλίου, στο σχολείο ειδικής αγωγής του Αιγάλεω (κοντά στο Jumbo, που βρίσκεται στη Θηβών).
Στις 8.

Θα κάνω ανάρτηση, πιστεύω αύριο...

Ως τότε, φιλιά πολλά!

Μπράβο στο 11ο Δημοτικό Καβάλας!

2009-03-04T17:14:00.010+02:00

Σήμερα, ψάχνοντας να βρω εικόνες για μία παρουσίαση σχετικά με την αρχαιοελληνική κεραμική, έπεσα πάνω στην ιστοσελίδα του 11ου Δημοτικού σχολείου Καβάλας
(http://11dim-kaval.kav.sch.gr).
Ξεκίνησα διαβάζοντας αυτά που έλεγε ένα αγγείο της αρχαιότητας... ύστερα μου μίλησε ένα νόμισμα, ένα πήλινο παιχνίδι, ένα βαζάκι για αρχαία αρώματα... χάζεψα εγώ... διάβαζα... διάβαζα...

...και τελικά κατέληξα να πατάω όλα τα κουμπιά με τους συνδέσμους και πάντα να βρίσκω κάτι ενδιαφέρον!

Είδα παλιές φωτογραφίες του σχολείου και των περασμένων μαθητών του, σύχρονες με δραστηριότητες (οι οποίες μου φάνηκαν όλες μία - μία διαλεχτές), είδα το αφιέρωμα στους παπούδες και τις γιαγιάδες τους (πήγανε επίσκεψη στο ΚΑΠΗ της περιοχής!) ... παρακολούθησα με πολύ ενδιαφέρον το όμορφο 35λεπτο ντοκυμανταίρ που γύρισαν τα παιδιά με θέμα: "Η θάλασσα είναι η ζωή μας", στα πλαίσια της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, διάβασα ποίηση μα και ενδιαφέροντα άρθρα, το κείμενο του Ζολότα με τα αγγλικά από ελληνικές λέξεις, μπήκα σε πολύ χρήσιμα links (τα οποία αντέγραψα σχεδόν όλα), είδα τη Joyce Fabale,

που είναι ένα κοριτσάκι από την Γκάνα που υιοθέτησε το σχολείο και τη ζωγραφιά που εκείνη τους έστειλε...
Είδα πολλά... πολλά... Και κατάλαβα πολλά... Κι ένιωσα πολλά...

Καλέ, δραματοποιήσανε το "δελφινοκόριτσο"... Τι να σας λέω;

Μα πιο πολύ από όλα στην καρδιά μου μίλησε μία προσευχή που έκαναν τα παιδιά σε εκδήλωσή τους για τον αγαπημένο μου ποιητή, τον Οδυσσέα Ελύτη.

Μπορεί να μην είναι δική τους η προσευχή, μα πιστεύω πως τα εκφράζει απόλυτα.
Παραθέτω το κείμενό τους από το κλείσιμο της βραδιάς του Ελύτη.

"Δυσκολευτήκαμε πολύ να βρούμε έναν τρόπο, για να κλείσουμε την αποψινή βραδιά. Μια βραδιά, που είναι αφιερωμένη σε κάποιον που δεν είναι ανάμεσά μας. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι κάνουν μνημόσυνα. Εμείς, κλείνοντας, θα επαναλάβουμε την προσευχή, που είπαν οι μαθητές ενός λυκείου το ανοιξιάτικο πρωί εκείνης της μέρας, στην πρωινή τους προσευχή, λίγο πριν η ελληνική γη ανοίξει, για να δεχτεί στην αγκαλιά της, τον κυρ Οδυσσέα.

Δώσε λοιπόν Κύριε στον Οδυσσέα σου,
Στον πολυμήχανο της γλώσσας μας,
Τον δικό του Παράδεισο με λέξεις,
Που χιμαιροκυνηγά στ’ απέραντο γαλάζιο.
Φτιάξ’ του έναν κήπο στα σύννεφα.
Αν είν’ αλήθεια, ότι οι Άγγελοι, το δίχως άλλο
Στον Παράδεισο, μιλάνε ελληνικά,
Ορίστε τον, Μέγα Διερμηνέα των Ουρανών του Ανεξήγητου.
Αυτός μετάλλευσε τις λέξεις Ελευθερία, Ελλάδα, Ήλιος
Για να συνθέσει, από το χρυσάφι τους, τ’ όνομά του (Ελύτης).
Δεν πήγαμε Κύριε στην κηδεία του.
Δεν πιστέψαμε ότι πέθανε.
Άδειο θα ’ταν το φέρετρό του – καμπίνα του τρελοβάπορου.
Σαν καπετάνιο τον βλέπαμε στην τηλεόραση,
Με το καπέλο του να κυβερνάει όνειρα,
Γιατί αυτός μας αρραβώνιασε με την ποίηση.
Ήταν ένας από μας Κύριε, τόσο νέος,
«Ω νεότης, τι ωραία που είναι τα μαλλιά σου».
Σήμερα δεν κάναμε πρωινή προσευχή.
Συνεχίσαμε με μία άλλη Κυριακή προσευχή,
Που βάσταξε μέχρι το μεσημέρι.
Ας μείνει, μία μέρα, πίσω η διδακτέα ύλη.
Ας δοθεί στο πνεύμα Σου.
Είχαμε την εικόνα Σου στην τάξη μας,
Δεν ήμασταν άσκεποι.
Όπου κι αν μας βρίσκει το κακό,
Όπου κι αν γρατσουνίσουμε τα γόνατά μας,
Θα μνημονεύουμε Ελύτη, για πάντα.
Χωρικοί του απέραντου γαλάζιου,
Θα κλαδεύουμε, θα ποτίζουμε την Τρελή του Ροδιά,
Να σπάμε ρόδια, γεμάτα αστέρια,
Να μας πορφυρώνουν της ανείπωτης αγάπης τους οι χυμοί.
Έτσι, συχνά όταν μιλάμε για τον Ήλιο Σου,
Μπερδεύεται στη γλώσσα μας, ένα μεγάλο
Τριαντάφυλλο κατακόκκινο. Αλλά δεν μας
Είναι βολετό να σωπάσουμε ποτέ.

Καληνύχτα, κυρ Οδυσσέα

Γράφουν επίσης για τον ποιητή:

"Εμείς είμαστε μικροί. Αυτός ήταν μεγάλος. Εμείς είμαστε αμύητοι αναγνώστες της ποίησης. Αυτός τρανός δημιουργός της. Πώς τολμάμε λοιπόν εμείς να τον πλησιάσουμε; Η βραδιά θα δείξει, αν ήταν θάρρος ή αποκοτιά, τόλμη ή απερισκεψία.
Για να το δοκιμάσουμε, βασιστήκαμε σε τρία βασικά χαρακτηριστικά στοιχεία του ποιητή.
Το πρώτο είναι ότι πίστευε στην τυχαία και αυθόρμητη συνάντηση του αναγνώστη με την ποίηση. Η ποίηση δεν περιγράφεται, δεν την εξηγεί ο ποιητής, δεν μας λέει τι θέλει να πει. Η ποίηση υπάρχει. Και τη συναντά ο αναγνώστης - προγυμνασμένος ή όχι. Η ποίηση, αλλιώς μπορεί να μιλήσει σ' εμάς, αλλιώς σ' εσάς τους μεγάλους. Γι' αυτό μη μας ρωτάτε " τι θέλει να πει ο ποιητής εδώ ή εκεί", ρωτήστε μας, απλά, τι λέει στην ψυχούλα μας, αυτός ή εκείνος ο στίχος.
Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό, είναι ότι ο Ελύτης χαιρόταν ιδιαίτερα να βλέπει την ανταπόκριση της ποίησής του σε νέους με άλλη ιδιοσυγκρασία. Θεωρούσε πως είναι ένα παρθένο αλλά και εύφορο έδαφος. Εμείς είμαστε, ακόμη, άγραφα χαρτιά σχετικά με την ποίηση.
Τέλος ένα τρίτο, είναι ότι ο ποιητής αγωνιζόταν με όπλα την ομορφιά και την αθωότητα. Θεωρούσε ότι η ποίηση είναι μια πηγή αθωότητας, γεμάτης από επαναστατικές δυνάμεις. Ομορφιά, αθωότητα, επαναστατική ορμή νομίζουμε, ότι χαρακτηρίζει κατ' εξοχήν, τη δική μας ηλικία.
Αφήστε μας λοιπόν να προσπαθήσουμε κι αν έχουμε κάνει λάθη, θα το δείξει ο χρόνος".

ΕΥΓΕ, λοιπόν στο απίθανο αυτό σχολειάκι
και τους ΔΔΔΔΔΑΣΚΑΛΟΥΣ με δέλτα κεφαλαίο
που κρύβονται πίσω από αυτή τη σελιδίτσα του διαδικτύου!

Να σας πω κάτι; Μην σας φανεί υπερβολικό! Αν μπορούσα, για λίγο, μόνο για λίγο, να έκανα ένα μαγικό σήμερα, σίγουρα θα γινόμουν ... μαθήτρια του 11ου Δημοτικού Σχολείου Καβάλας!

Ξέρετε πώς νιώθω τώρα;
Σαν να ανακάλυψα επιτέλους " κάτι λίγο ψυχής μέσα στην άργιλο"... που θα έλεγε κι ο αγαπημένος μου ποιητής...

Τα αντικλείδια - Γιώργης Παυλόπουλος

2009-02-26T05:12:00.009+02:00

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. 'Ομως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν. Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν. Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν. Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
'Ισως τα ποιήματα που γράφτηκαν από τότε που υπάρχει ο κόσμος είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης. Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Γιώργης Παυλόπουλος

Τι μου κάνανε τα vista!

2009-01-23T06:44:00.014+02:00

Επειδή πολλοί με ρωτάνε τι έπαθα και χάθηκα τόσον καιρό και πρόσφατα απάντησα στην Αλίκη στα "Κόκκινα ρόδια" στο ίδιο ερώτημα, σας παραθέτω την απάντηση που έγραψα στην φίλη μου τη Ναυπλιώτισσα...

Τι μου κάνανε τα vista...

Λοιπόν, άκου!
Τα vista, που λες, στην αρχή ήταν ΟΚ... Μου άρεσαν πάρα πολύ! Ξέρεις, περιβάλλον "aero" κλπ. Τα διασκέδαζα κι έλεγα "Μα γιατί τα βρίζουνε όλοι βρε παιδιά; Μια χαρά είναι τα vista!"
Μα, με την πάροδο του χρόνου (και με την κάπως εξαντλητική θα έλεγα χρήση του υπολογιστή...) πέσανε βαριά στο SONY VAIO που έχω (παρόλο που είναι ειδικά σχεδιασμένο για δαύτα και ακριβό μοντέλο).

Έτσι, άρχισαν τα "κουλά"... Το photoshop έκανε στάση εργασίας. Το powerpoint άρχισε λευκή αποχή - μία έκανε εκατό ώρες να ανοίξει, μία δούλευε, μία καθόταν. Με το που έμπαινα στον υπολογιστή τα κουτάκια που άνοιγα μένανε εκεί κολλητά για ώρα να με εκνευρίζουν, σαν παρέλαση απεργών. Κάποτε κόλλαγε εντελώς... Ώσπου κρέμασε μια και καλή την ταμπέλα: "Κλειστόν, λόγω υπερκόπωσης" και δεν ξανάνοιγε.
Επί της ουσίας, έπαιξε ρόλο το ότι γέμισα αρκετά το δίσκο με φωτο και βιντεάκια, κόλλησα και κάτι σκουλήκια "worms" τα είπανε οι γκουρού (αθέλητο δωράκι των μαθητών μου από το msn)...
Έτσι, μόλις έκλεισε ο ένας χρόνος της εγγύησης (πώς γίνεται αυτό βρε παιδάκι μου; Όλα χαλάνε λίγο μετά τη λήξη της εγγύησης) τσουπ... laptop dead.

To δίνω σε φίλο μου, μεγάλο γκουρού, ειδικό στους ιούς.

Το φτιάχνει.
Σε δυο μέρες ξανά dead. Μετά κάνω φορμάτ. Αδειάζω εντελώς το δίσκο, τον αφήνω ανάλαφρο σαν πουλάκι. Ξανά τα ίδια...
Το δίνω στη συνέχεια σε άλλον γκουρού... Πρόβλημα πάλι.
Εντάξει. Ξέρω τι σκέφτεστε. Κάποια βλακεία έκανα εγώ και το χάλαγα το μηχάνημα... Πολύ πιθανόν. Τέλος πάντων...

Τελικά όλοι συμφώνησαν ότι φταίγανε τα vista και έπρεπε να βάλω τα xp, τα σίγουρα, τα δοκιμασμένα σε πολλά crash test.

Έλα, όμως, που το δικό μου "εξελιγμένο" μηχάνημα λειτουργούσε μόνο με vista και έπρεπε ο γκουρού να κατεβάσει την Άρτα και τα Γιάννενα από το internet για να δουλέψουν όλα τα κουμπιά με τα xp...
Για να δούμε τώρα τι κατάφερε... Θα δείξει! Προς το παρόν δουλεύουν όλα εκτός του ασύρματου internet... (κανα "Ζαγοροχώρι" φαίνεται του λείπει και πρέπει να το κατεβάσουμε κι αυτό από το ίντερνετ για να πάρει μπρος...)

Έχω κι άλλους τρεις φίλους, πάντως, με vista, που πάθανε τα ίδια (κι αυτοί πάνω στον ένα χρόνο και κάτι)... Τελικά κι εκείνοι βάλανε xp.

Τι να σου πω Αλικάκι;
Ελπίζω σε σένα να λειτουργήσουν καλά.
Μπορεί να έχεις πολύ δυνατό μηχάνημα που τα σηκώνει... Εξάλλου δεν μπορεί 100 στις 100 περιπτώσεις να είναι προβληματικά. Σε κάποιους θα "κάτσουν" φρόνιμα...

Αυτά, λοιπόν, που λέτε, με τα vista!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

2009-01-13T22:44:00.006+02:00

Διαδικτυακοί φίλοι μου...

... χάθηκα αυτό το διάστημα λόγω βαριάς αρρώστιας του υπολογιστή μου! Δεν μπαίνω πια στο διαδίκτυο παρά μόνο από ξένους υπολογιστές... κι αυτό πολύ σπάνια... Και τώρα γράφω μία μικρή αναρτησούλα στα βιαστικά, καθισμένη στον υπολογιστή της αδερφής μου (έχουμε έρθει επίσκεψη οικογενειακώς)... Δεν ξέρω πότε θα φτιαχτεί το laptopάκι μου (κάτι έχει πάθει ο σκληρός ή η ram... ξέρω γω; Τα vista φταίνε... Τέλος πάντων...)

Όμως σήμερα μπήκα για να σας ευχηθώ φίλοι μου! Σας σκεφτόμουν πάντως ειλικρινά. Για μερικούς από σας έκανα ευχή την παραμονή των Φώτων που λένε πως ανοίγουν οι ουρανοί... Λοιπόν...

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ,

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ,

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ,

ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ,

ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΦΩΣ!!!

Αντίο Αλέξη...

2008-12-08T16:17:00.006+02:00

Καλό ταξίδι,
παιδί μου.
Δεν παύεις να είσαι παιδί
ό,τι κι αν έκανες...
Βλέπεις ποιος μπορεί να ξέρει
πραγματικά τι έγινε εκείνη τη μαύρη ώρα;
Για μένα δεν έχει σημασία
άλλωστε.
Είτε έβρισες,
είτε πέταξες μπουκάλια,
είτε πέτρες...
Ήσουν παιδί.
15 χρόνων.
Κι ο αστυνομικός
έπρεπε να σε προσέξει,
να σε προστατέψει από το βλήμα του θανάτου...

Δεν πιστεύω πως το ήθελε,
για να είμαι ειλικρινής.
Αποκλείεται ένας πατέρας να το έκανε επίτηδες.
Μάλλον λάθος έγινε.
Μοιραίο, τραγικό, ολέθριο, μαύρο,
πιο μαύρο κι από τον ίδιο το θάνατο...
Ποια Άτη τον τύφλωσε και το έκανε ΑΥΤΟ άραγε;
Δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε...

Μην του κρατάς, κακία, ψυχή μου.
Καλό σου ταξίδι, εκεί που πας...
κι όλη η Ελλάδα προσεύχεται
να μην ξαναγίνει αυτό για
ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ...
ούτε εδώ, ούτε σε όλον τον κόσμο...

Aυτό το λουλούδι
το διάλεξαν τα δυο αγοράκια μου και σου το στέλνουν...

ΗΜΕΡΙΔΑ ΑΜΕΑ & FLAME THE BAND!!!!

2008-12-04T20:41:00.017+02:00

Χτες πήγαμε με 25 μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου στο ΥΠΕΠΘ,
προσκεκλημένοι σε μία ημερίδα για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες.

Να πω την αλήθεια, ενώ το θέμα με ενδιαφέρει πολύ, πήγαινα χωρίς πολύ κέφι, γιατί έχασα διάφορα μαθήματα στις άλλες τάξεις, τα οποία θα πρέπει να αναπληρώσω στο μέλλον... Σκεφτόμουν, άλλωστε, ότι θα μας πρήξουν στις ομιλίες και τα τέτοια...

Ε... λοιπόν, ήμουν πολύ γελασμένη!

Ακούσαμε μία όμορφη χορωδία με διευθυντή τον κ. Μαλλιάρα,
που τραγούδησε όπερες του Νίκου Ξανθούλη εμπνευσμένες από τον Εγωϊστή Γίγαντα
και τον Ευτυχισμένο Πρίγκηπα του Όσκαρ Ουάιλντ.

Βραβεύτηκαν οι ολυμπιονίκες της παραολυμπιάδας του Πεκίνου...

... καθώς επίσης και οι αθλητές των special olympics

που θα συμμετάσχουν στην επόμενη Ολυμπιάδα...

Βραβεύτηκαν και αριστούχοι μαθητές...

Είδαμε και απόσπασμα από ταινία του bbc με πορεία μίας ομάδας ανθρώπων με διάφορες αναπηρίες στις... Άνδεις (πολύ συγκινητικό!)...

Ένας αξιόλογος φωτογράφος της ασπρόμαυρης κάμερας,
ανέβηκε να πάρει το βραβείο του και μας μίλησε.
Το όνομά του: Christopher Voelker!
Χρησιμοποιεί ειδικό αμαξίδιο από την ηλικία των 16 ετών, μετά από ένα σοβαρό ατύχημα με τη μηχανή του. Σε επόμενη ανάρτηση θα αναφερθώ ειδικά σε αυτόν.

Αυτό πάντως που μας απογείωσε ήταν το κλείσιμο!!!

Τελευταία πινελιά στην ημερίδα (πριν τον μπουφέ) έβαλε... ένα ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ συγκρότημα που ξεσήκωσε τα πλήθη και ακούει στο όνομα: "FLAME"!!!

Έπεσε παλαμάκι και χορός και οι μαθητές δεν ξεκολλάγανε από εκεί!!!
Καλέ... ανεβήκανε στην πίστα, σας λέω!
Κι αν δεν πιστεύετε, δείτε τους!

FLAME THE BAND!!!

Το πιο συγκλονιστικό της υπόθεσης είναι ότι το συγκρότημα αυτό αποτελείται από μία αυτιστική τραγουδίστρια, τυφλό ντράμερ, δύο άντρες με νοητική στέρηση στα bogus, μπασίστα με παράλυση κάτω άκρων, μία χορεύτρια με σύνδρομο down και άλλους δύο χορευτές με παρόμοια αναπηρία...
Είναι ...
αξιοθαύμαστοι και αξιέπαινοι!!!

Ανέβηκαν στη σκηνή, βραβεύτηκαν από τον Υπουργό Παιδείας

και στη συνέχεια κατέβηκαν για να παίξουν μουσική. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ΑΥΤΟ που θα ακολουθούσε...

David... the drumer

Debbie... the dancer

Nick was sick so... Chris played the bass...

Michele and Falon (left) ... the singers!

Paul and Sawn... bogus!

Jim ... the dancer

Karl, the dancer...

ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ!!!!

Στείλατε ένα μεγάλο μήνυμα σε όλους όσους βρισκόντουσαν εκείνη την ώρα στην αίθουσα... μα και πολύ πέρα από αυτήν!

Δυο ποιηματάκια του Γιώργη Παυλόπουλου

2008-11-27T19:13:00.007+02:00

ΤΟ ΑΛΟΓΟ

Σαν να ήταν στ' όνειρό του

όταν ήτανε παιδί

"Τό βρες τ' άλογο" του λέγαν

οι μεγάλοι κι οι μικροί.

Τ' άλογό του, τ' άλογό του

που ακόμη το γυρεύει

σαν να ήταν στ' όνειρό του.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ

Αυτός που γράφει το ποίημα

κι εκείνος που θα το διαβάσει

μπορεί να είναι το ίδιο πρόσωπο

με κάποιον άλλο που το ονειρεύτηκε.

Μέσα στο ποίημα βέβαια

έχουν χαθεί κι οι τρεις.

Έρχονται τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

2008-11-24T22:18:00.013+02:00

Μιας και πλησιάζουν τα Χριστούγεννα,
διαλέγω μερικές κάρτες να σας στείλω τις ευχές μου!!

Δεν ξέρω γιατί... σήμερα τις διάλεξα σε αποχρώσεις του γαλάζιου και του μπλε!

Ας έχουμε Χριστούγεννα γλυκά σαν παιδική ζωγραφιά...

... παιχνιδιάρικα...

... μαγικά...

... ιδιαίτερα μα όχι μοναχικά...

...γεμάτα αγάπη για όλους τους ανθρώπους της γης...

...με κεράκια, γιρλάντες, μπάλες και γκι ή και χωρίς αυτά...

...με ένα ποτάμι αστέρια στα όνειρά μας...

...και μια μικρή νεραϊδούλα να γεμίσει αστρόσκονη τα ποιήματά μας...
(αυτά που δεν τα γράφουμε στα χαρτιά)
για να μας επισκεφτούν στον ύπνο μας και να δούμε λιγουλάκι από το φως
που κρύβεται στα σωθικά μας...

Πολλά φιλιά γαλανοχριστουγεννιάτικα!

Το κακό με την έκθεση ξεκινά από το Δημοτικό...

2008-11-10T15:40:00.008+02:00

Χτες βρέθηκα στο ανεψάκι μου που γιόρταζε και είπα να κοιτάξω λίγο το φάκελο με τα γραπτά του (τα περσινά). Είναι στην Τετάρτη Δημοτικού φέτος. Φυσικά, όπως όλα τα παιδιά τώρα πια... πήρε το καλοκαίρι το ενδεικτικό του, με άριστα Α΄.

Αρχίζω, λοιπόν, να διαβάζω τα διαγωνίσματα Ιστορίας, Θρησκευτικών, Μελέτης Περιβάλλοντος και όλα τα σχετικά, που πολύ όμορφα τα είχε ταξινομημένα η μαμά του μέσα σε έναν μεγάλο φάκελο. Βλέπω τις βαθμολογίες του και χαίρομαι, εγώ η κουκουβάγια θεία. Τα περισσότερα είναι Άλφα και μάλιστα κάποια από αυτά έχουν Α* (ο αστερίσκος είναι ό,τι παλαιότερα ήταν ο τόνος, δηλαδή δείγμα ότι τα πήγε πολύ καλά το παιδί. Η δασκάλα τους, που πρέπει να ήταν πολύ καλή, μέτραγε τους αστερίσκους των παιδιών και στο τέλος της χρονιάς, με δικά της έξοδα, πήρε δώρα - βιβλία σε όσους είχαν τους πιο πολλούς αστερίσκους).

Αφού είδα τις βαθμολογίες, μετά μπήκα και ψαχνό. Διάβαζα τις απαντήσεις. Και μένω άναυδη! Ούτε μία κοκκινιά! Τίποτε. Μόνο ο βαθμός πάνω.

Νομίζετε ότι ήταν αλάνθαστα τα γραπτά; Κάνετε λάθος! Τα γραπτά ήταν γεμάτα ορθογραφικά λάθη, λάθη συλλαβισμού, χωρίς τόνους... Απίστευτη εικόνα...

Ρωτάω, λοιπόν, τη μαμά του παιδιού (που είναι φιλόλογος κι αυτή):

- Μα τι γίνεται; Γιατί δεν τα διορθώνει τα λάθη η δασκάλα;

- Α... αυτά εδώ που κοιτάς δεν είναι οι εκθέσεις. Είναι τα διαγωνίσματα.

- Και επειδή είναι διαγωνίσματα δηλαδή, τα ορθογραφικά... εξαφανίζονται;

- Βέβαια, δεν μετράνε στη βαθμολογία!

Και αρχίζει στη συνέχεια να μου λέει τον καημό της, που κάθε φορά που φέρνει διαγώνισμα το παιδί... του υποδεικνύει τα ορθογραφικά του λάθη κι εκείνο απογοητευμένο και νευριασμένο ταυτοχρόνως της λέει:

- Μα, μαμά... Αμάν πια! Η δασκάλα μου έβαλε Α με αστεράκι, δεν το καταλαβαίνεις; Όλο γκρινιάζεις εσύ!

Πείτε μου, τώρα φίλοι μου. Φταίει το παιδί που δεν μαθαίνει την ορθογραφία του;

Αφού η ορθογραφία είναι μόνο για το μάθημα της "γλώσσας". Τελεία και παύλα. Την μαθαίνουνε οι μαθητές παπαγαλία, την αντιγράφουνε στο τετράδιο "αντιγραφής", ως οφείλουν, την γράφουνε και στην τάξη (μόνο το κομματάκι της ορθογραφίας που έχουν για μάθημα... να είμαστε εξηγημένοι!) και τελειώσανε! Ό,τι υποχρέωση είχανε με την ορθογραφία πάει και τελείωσε! Σε όλα τα άλλα μαθήματα νιώθουν ελεύθεροι και γράφουν όπως τους κατέβει. Και παίρνουν και αστεράκι! Αμέ... πώς;

Εντάξει... Δεν θέλουν να τη λάβουν οι δάσκαλοι υπόψη τους την ορθογραφία στη βαθμολογία. Μα δεν μπορούν τουλάχιστον να διορθώνουνε τα λάθη;

Αφού έγραφε το παιδί ... "στους εθρού στους"... εννοώντας "στους εχθρούς τους"...

Τι πείραζε να του σημειώσει πώς γράφεται αυτό σωστά; Να του πει ότι παρέλειψε το γράμμα χ, ότι κόλλησε το τελικό σίγμα στο εγκλιτικό "τους"... Πείτε μου, τι θα πείραζε; Να μη μιλήσω για τα λάθη συλλαβισμού, τα απίστευτα ορθογραφικά, κάποιες φορές και εκφραστικά λάθη...

Μα ... καλά... Το μόνο που μας νοιάζει είναι αν γνωρίζει ο μαθητής την απάντηση; Και δηλαδή, αν μπορούσε να μας την σφυρίξει, ή να την αποδώσει με σήματα μορς... θα το δεχόμαστε; Η "γραπτή έκφραση" δεν σχετίζεται με ΟΛΑ τα μαθήματα; Δεν το καταλαβαίνω...

Γιατί να απορώ, λοιπόν, που στην πρώτη γυμνασίου βλέπω τόσο ανορθόγραφες εκθέσεις;

Τα παιδιά φταίνε; Όχι, βέβαια!

Θα μου πείτε: φταίει η δασκάλα... Μη βιάζεστε!

Έχει πάρει εντολές η δασκάλα. Αυτοί οι "μορφωμένοι" κύριοι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου της είπανε πως δεν πρέπει να αποθαρρύνουμε τις ψυχούλες των μαθητών μας με τις φριχτές κόκκινες μολυβιές του παλαιομοδίτικου σχολείου.

Τι να κάνει κι η έρμη η δασκάλα; Υπακούει εντολές! Αφήνει τα γραπτά κατάλευκα, σαν το χιόνι!

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα χαρτιά

παιδιά, στη γλυκειά Παναγιά

προσευχόμαστε όλοι

να μάθετε ... ελληνικά!

Irena Sendler

2008-11-02T07:59:00.014+02:00

Το όνομά της ήταν Ειρήνη. Έζησε έναν φριχτό πόλεμο. Τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γεννήθηκε το 1910 στο Otwok, μία πόλη κοντά στη Βαρσοβία. Επηρεάστηκε πολύ από τον πατέρα της, που ήταν γιατρός σοσιαλιστής και οι ασθενείς του ήταν κυρίως φτωχοί Εβραίοι.

Η Irena έγινε κοινωνική λειτουργός. Μετά την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία το 1939, επιδόθηκε στη βοήθεια των καταδιωκόμενων Εβραίων. Τους συμπεριέλαβε στις λίστες των ανθρώπων που βοηθούσε το τμήμα Κοινωνικής Προνοίας με χριστιανικά ονόματα και για την πιθανή περίπτωση ελέγχου από τους Γερμανούς δίπλα στα ονόματά τους έγραφε πως είχαν προσβληθεί από ασθένειες όπως τύφο ή φυματίωση...

Το 1942 οι Ναζί δημιουργούν το γκέτο της Βαρσοβίας όπου φυλακίζονται εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι. Η Ιρένα καταφέρνει να έχει καθημερινή άδεια εισόδου στο γκέτο με σκοπό τη μεταφορά φαγητού, φαρμάκων και ρούχων. 5.000 άνθρωποι πέθαναν μέσα σε ένα μήνα... Αποφάσισε, λοιπόν, να βγάλει τα παιδιά τουλάχιστον έξω από κείνη τη φριχτή φυλακή.

Άρχισε λοιπόν να οργανώνει το σχέδιό της! Έπρεπε καταρχήν να βρει οικογένειες που θα "υιοθετούσαν" τα Εβραιόπουλα και θα τα έκρυβαν στα σπίτια τους, ρισκάροντας, φυσικά, τη ζωή τους. Ήξερε πως αυτό δεν ήταν εύκολο. Επιπλέον, έπρεπε να βρει τρόπο εξόδου των παιδιών από το γκέτο. Τα κατάφερε και τα δύο. Η ίδια ως νεαρή μητέρα έπεισε αρκετές Πολωνίδες να δεχτούν στο σπίτι τους ένα ακόμη παιδί... Το σχέδιο δράσης μπήκε αμέσως σε εφαρμογή. Έβαζε τα παιδιά σε νοσοκομειακά αυτοκίνητα και στη συνέχεια τα αναλάμβαναν οι ανάδοχες οικογένειες δίνοντάς τους ψεύτικες ταυτότητες... Το πώς έφευγαν βέβαια, μέσα από το στρατόπεδο ήταν απίστευτο! Μέσα σε σάκκους όπλων, σε σακιά από πατάτες, σε κοφίνια... αλλά και κανονικά από την δεύτερη πόρτα της εκκλησίας του γκέτο ανακατεμένα με το υπόλοιπο εκκλησίασμα...

Η αγωνία των γονέων τους ήταν ολοφάνερη: "Μπορείτε να μας εγγυηθείτε ότι θα ζήσουν;" ρωτούσαν την Ιρένα. Εκείνη το μόνο που μπορούσε να εγγυηθεί ήταν ότι θα πέθαιναν αν έμεναν μέσα...
"Στα όνειρά μου", έλεγε, "ακούω ακόμα τις κραυγές των παιδιών όταν άφηναν τους γονείς τους"...

Κατάφερε, όμως, με αυτόν τον τρόπο να σώσει περίπου 2.500 παιδιά!!!

Ίδρυσε, έτσι, το παιδικό τμήμα της οργάνωσης "Βοήθεια προς τους Εβραίους".

Το 1943 οι Γερμανοί ανακάλυψαν τη δράση της, τη συνέλαβαν και τη βασάνισαν με τις γνωστές μεθόδους τους, τόσο πολύ που έσπασαν τα χέρια και τα πόδια της. Την έσωσε από βέβαιο θάνατο η ... δωροδοκία. Φίλοι της από την οργάνωση πλησίασαν με το πουγκί τους ανώτερα στελέχη των ναζί, τα οποία "φιλοτιμήθηκαν" και την πέταξαν αναίσθητη σε ένα δάσος... Έζησε, όμως!

Για πολλά χρόνια η Ειρήνη ζούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Μα το 2000 μία ομάδα φοιτητριών (Elizabeth Cambers, Megan Stewart, Sabrina Coons και Janice Underwood)μαζί με την καθηγήτριά τους Norman Conard την έφεραν στο προσκήνιο. Έγραψαν ένα θεατρικό έργο με τίτλο: "Life in a jar" που περιέγραφε τα ηρωϊκά της κατορθώματα. Το έργο βραβεύτηκε και παρουσιάστηκε από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, συγκινώντας πλήθος ανθρώπων. Έγινε, έτσι γνωστή πια στο ευρύ κοινό.

Πέθανε το Μάιο που μας πέρασε. Στην πολωνική τηλεόραση έγιναν τα σχετικά αφιερώματα στη μνήμη της. Σε ένα από αυτά μίλησε ο τελεταίος επιζών αρχηγός της εξέγερσης του γκέτου της Βαρσοβίας, Μάρεκ Έντελμαν, είπε:

"Οι άνθρωποι που βοηθούν τους συνανθρώπους τους, που στέκονται στο πλάι τους, που υπερασπίζονται τους αδυνάτους, είναι πολύ, δυστυχώς, πάρα πολύ σπάνιοι. Ο κόσμος που ζούμε θα ήταν σίγουρα καλύτερος, αν υπήρχαν περισσότεροι αλτρουιστές, έτοιμοι να βοηθήσουν τον πλησίον τους".

Η ίδια η Irena σε μεγάλη ηλικία πια έλεγε:
"Έκανα πολύ λίγα. Θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα. Αυτή η τύψη θα με συνοδεύει μέχρι το θάνατό μου"...

Καθώς τα διάβαζα αυτά στο νου μου ήρθε η τελευταία σκηνή από την ταινία: "Η λίστα του Σίντλερ". Κι αυτός είχε παρόμοια ζωή με την Ιρένα και παρόμοιες σκέψεις... Η σκηνή είναι συγκλονιστική.

Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν πιο πολύ κι από όλο το χρυσάφι του κόσμου!

Γελαστή, ηρωική Ειρήνη! Γράφω το όνομά σου στην καρδιά μου. Κρατώ το χαμόγελό σου. Με αυτή τη φωτογραφία σου θέλω να σε θυμάμαι.

Πατρίδα

2008-10-27T02:03:00.018+02:00

Μιας και είναι σήμερα η γιορτή της σημαίας και γιορτάζει η πατρίδα μας σας αφιερώνω αυτό το αγαπημένο μου τραγούδι, που το έχω τραγουδήσει άπειρες φορές με την κιθάρα μου και με αυτό νανουρίζω πολλές φορές τα παιδάκια μου (για να συνεχίσω το θέμα της προηγούμενης ανάρτησης...).

Το αφιερώνω επίσης στον κ. Αλέξανδρο Βάμβα, άρχοντα Σπετσιώτη, τώρα ουρανοπολίτη, που μας φιλοξένησε στο αρχοντικό του στην Αγία Μαρίνα... ως ευχαριστώ για τις ωραίες μας μέρες στο νησί του, αλλά και γιατί αυτός μας έμαθε τη μουσική και τους στίχους αυτού του τραγουδιού!
Κάθε φορά που το τραγουδώ τον θυμάμαι!

Πατρίδα ήλιος κι ουρανός

και χώμα και λουλούδι

ζεστό ψωμί

γλυκό κρασί

και των πουλιών τραγούδι

Πατρίδα, γέλιο του παιδιού

γλυκό φιλί της μάνας

ανάσα μοσχολίβανο στον ήχο της καμπάνας

Πατρίδα, δάκρυ στο γιαλό

μαντήλι στο μουράγιο

του χωρισμού παράπονο

του γυρισμού κουράγιο...

Όνειρα ζαχαρωτά...

2008-10-20T17:33:00.005+03:00

Έχετε κοιμίσει ποτέ μωράκι;;

μμμμμ.... δεν υπάρχει πιο γλυκό πράγμα στον κόσμο όλο, έτσι;;;;
Αφιερώνω λοιπόν αυτήν την ανάρτηση στα μωράκια όλης της γης είτε τα νανουρίσει κάποιος απόψε, είτε όχι...

Ποίημα, ρητό και ζωγραφικός πίνακας...

2008-10-18T17:53:00.011+03:00

Μετά από πρόσκληση της φίλης μου roadartist , παίζω το παρακάτω μπλογκομπαίχνιδο, το οποίο μου αρέσει πολύ!!!

Καλούμαστε να αναφέρουμε κάποιο ρητό ή ποίημα (ή και τα δύο) και κάποιο έργο τέχνης που μας έχει επηρεάσει στην ζωή μας.

Λοιπόν...

1) Ποίημα

Εδώ δεν δυσκολεύομαι καθόλου. Θα βάλω το αγαπημένο μου.

Είναι του Οδυσσέα Ελύτη

από τον "Ήλιο τον Πρώτο"...

Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο
κουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτο
ποδιά με σταυρωμένες άγκυρες.
Μπράτσο του πεύκου γλώσσα του ψαριού
αδερφάκι του σύννεφου!

Κοντά σου είδες ν' ασπρίζει ένα βρεμένο βότσαλο,
άκουσες να σφυρίζει ένα καλάμι.
Τα πιο γυμνά τοπία που γνώρισες,
τα πιο χρωματιστά.

Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου,
ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο
και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα.

Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη,
το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς,
το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου
αλλά και τ' αγριοχαμόγελο.

Σε μεγάλους χτύπους δέντρων.
Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς
εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα.
Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού,
εκεί που τ' άστρα προμηνούν τη θύελλα.

Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο
χαϊμαλί τρελό σαγόνι πεισματάρικο.
Παντελονάκι αέρινο,
στήθος του βράχου κρίνο του νερού.
Μορτάκι του άσπρου σύννεφου!

Γιατί το αγαπώ ξέχωρα;
Δεν μπορώ να απαντήσω το γιατί. Έτσι, απλά, καθώς το διάβασα τρύπησε την καρδιά μου και μπήκε μέσα της. Και από τότε που το πρωτοδιάβασα μέχρι σήμερα μένει εκεί...
(Από μικρή είχα βέβαια αδυναμία στα πιτσιρίκια, στις αταξίες, στη θάλασσα, στα όνειρα - ειδικά τα "ακούρευτα"... ίσως γιαυτό μιλάνε μέσα μου αυτοί οι στίχοι).

2) Ρητό

Να πω καταρχήν ότι τρελαίνομαι για ρητά! Σε όλες τις φωτοτυπίες που μοιράζω στα παιδιά γράφω και κανα δυο τέτοια... Εννοείται πως τα βιβλία μου είναι κατασημαδεμένα με σκέψεις, στίχους και γνωμικά...

Τα πιο αγαπημένα μου, όμως, και που τα έχω συνεχώς στη σκέψη μου είναι τα εξής:

α) "Κι αν δεν μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς, τότε ... αγάπησε αυτό που κάνεις"
β) "Η εργασία θα φέρει την αξία"

Να πω την αλήθεια, τα σκέφτομαι πολλές φορές και μου δίνουν δύναμη σε διάφορες φάσεις της ζωής μου (π.χ. όταν σιδερώνω, γενικά όταν κάνω δουλειές του σπιτιού, πριν μπω σε ένα "δύσκολο" και βαριεστημένο τμήμα, το καλοκαίρι όταν χάνω τα μπάνια μου και είμαι αναγκασμένη να κάνω κάτι άλλο κλπ)...

3) Ζωγραφικό έργο

Το πιο δύσκολό μου ήταν να διαλέξω αυτό.
Πέρα από το ότι μου αρέσουν πολλοί πίνακες, πολλοί ζωγράφοι, πολλές εποχές κλπ...
το πιο δύσκολο ήταν να πω γιατί με άγγιξε το συγκεκριμένο έργο, πώς επηρεάζει τη ζωή μου.

Μετά από σκέψη, λοιπόν, διαλέγω το "Γιάντες" του Γύζη.

Θα μου πείτε: γιατί;
Το βλέμμα του κοριτσιού αυτού μπαίνει μέσα μου. Νιώθω πως είναι η αιώνια γυναίκα, η ελληνίδα κόρη, που στηρίζει την οικογένεια, που έχει μία αγκαλιά γεμάτη αγάπη για τον καθένα, που η ζωή τη φορτώνει βάσανα μα εκείνη ελπίζει.
Κάτι μου λέει πως αυτή η κοπέλα έχει δύναμη ψυχής να αντέξει και να στηρίξει τον κόσμο μας, να του δώσει κουράγιο και να συνεχίσει να προχωρά.
Κι ας φοράει το μαύρο της μαντήλι.
Τα μάτια της είναι φωτιές.
... όπως λέει κι ο Μέλιος για την αγαπημένη του Αγράμπελη (από το "Ένα παιδί μετράει τ' άστρα")... "τα μάτια της δυο πυρκαγιές μες στη νύχτα".
Έτσι. Η γυναίκα. Η γλυκειά πυρκαγιά του κόσμου. (Δεν πάει τέλεια και το κόκκινο φόντο ως φωτιά;)

Θα μου πείτε, με μένα πώς σχετίζεται;
Νιώθω και γω συνέχεια αυτής της γυναίκας, αυτού του κοριτσιού που γίνεται γυναίκα, νιώθω και γω στις πλάτες μου το βάρος της ευθύνης του να είσαι γυναίκα.
Είμαστε όλες η ίδια γυναίκα, που γεννιέται, γεννάει, γερνάει, πεθαίνει και τη θέση της παίρνει η επόμενη...
Αυτά...

Καλώ λοιπόν όποιον θέλει να παίξει αυτό το μπλογκοπαίγνιον, μα ιδιαίτερα θα καλέσω
την Στέλλα, την άστρια, τον π.κ., τη Ζαχαρούλα, την Ιφιγένεια, τον "rider on the storm", την Αίγλη, την twinkle, την Βασιλική, την Αλίκη, τον δυσλεκτικό δάσκαλο, την Άννα, τα e-λεύθερα θρανία, τα κορίτσια του μουσικού ονειροπίνακα, τους e-nigmatic school thinkers, τους openmindedfox, τις schooliganfreaks και τις graffitygirls!!

Α... καλώ στο παιχνίδι αυτό και τη φοβερή και τρομερή ομάδα της Χουακίνα!!!
Θέλω και από εδώ να συγχαρώ τους μεγάλους και άξιους νικητές του διαγωνισμού Xeblogare... που είναι και ιδιαιτέρως ΦΙΛΟΤΕΧΝΟΙ!!!

Έλεν Κέλλερ - Άννα Σάλλιβαν...

2008-10-10T20:18:00.009+03:00

Θυμάμαι ακόμη πώς ένιωσα όταν, ως έφηβος, άκουσα την ιστορία της Έλεν Κέλλερ... Με άγγιξε μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής μου... Μέχρι σήμερα, όταν αντιμετωπίζω δυσκολίες, φέρνω τη μορφή της στη μνήμη μου και παίρνω κουράγιο!

Τυφλή, κωφή και άλαλη... από αρρώστια που πέρασε 19 μηνών...
Τι ζωή θα μπορούσε να έχει; Ζώου, θηρίου, φυλακισμένου, ανήμπορου πλάσματος που μόνο τον οίκτο θα μπορούσε να προκαλέσει; Ίσως... Όμως, ΑΥΤΗ δεν έζησε έτσι. Έγινε μία λαμπρή προσωπικότητα, από αυτές που αξίζουν ιδιαίτερη θέση στην πινακοθήκη των ηρώων της ανθρωπότητας.
Κάθε φορά που μιλάω γι' αυτήν, νιώθω δέος.

Μα να σας πω... δεν είμαι σίγουρη αν θαυμάζω αυτήν πιο πολύ ή την ΔΑΣΚΑΛΑ της, την Άννα Σάλιβαν!

Εγώ νιώθω ένα βουνό να ορθώνεται μπροστά μου, όταν οι μαθητές αρνούνται πεισματικά να λύσουν μία άσκηση με βλέμμα που σου λέει "δεν ξέρω και δεν με νοιάζει και να μάθω", όταν μασάνε τσίχλα και χαζεύουν έξω από το παράθυρο την ώρα που μπαίνω να κάνω μάθημα, όταν σκίζουν σελίδες από τα βιβλία τους για να φτιάξουν σαϊτάκια, όταν μουτζουρώνουν ανήλεα θρανία και τοίχους, όταν βρίζονται και δέρνονται, όταν κοροϊδεύουν οι "έξυπνοι" τους "ανίκανους" και "άμπαλους"...

Σήμερα μια μαθήτριά μου (με μαθησιακά και ψυχολογικά προβλήματα) έκλαιγε όλη την ώρα στο μάθημα, γιατί λέει τα παιδιά στο σχολείο την κοροϊδεύουν. Το βουνό ξανά, τεράστιο μπροστά μου, πιο τρομακτικό από ποτέ.
Βλέπω πόσο δύσκολο είναι το έργο της αγωγής και της μετάδοσης της γνώσης. Πόση αγάπη χρειάζεται. Πόση επιμονή, υπομονή, κουράγιο, πίστη...

Και να 'τη μπροστά μου η φωτεινή μορφής αυτής της γενναίας γυναίκας, της Άννας Σάλλιβαν, να μου φωνάζει ότι ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΡΘΩΤΑ... Αφού αυτή κατάφερε να κάνει μία τυφλή κωφάλαλη (που ήταν και επιθετική) να την κάνει να διαβάζει, να γράφει, ακόμη και να ... μιλήσει!

Ναι, η Άννα Σάλλιβαν είναι για μένα ένα πρότυπο. Η δασκάλα που θα ήθελα να είμαι. Ξέροντας πόσο μακριά είμαι από αυτήν, φυλάω τη μορφή της μέσα στην καρδιά μου, στο ιδιαίτερο εκείνο σημείο που κρατάμε ό,τι πολυτιμότερο, ό,τι πιο αγαπητό, ό,τι πιο ιερό...

Η εικόνα της "άλλης" Ελλάδας!

2008-10-05T17:28:00.006+03:00

Η φίλη μου, η roadartist, μου έδωσε την ιδέα να φιλοξενήσω τη δική της ανάρτηση στο χώρο αυτό, ώστε να τη δουν κάποια μαθητικά μάτια.
Με πολλή χαρά δέχομαι την πρότασή της και αναρτώ το κείμενο για ένα 17 χρονο παληκάρι άξιο, τον Νίκο Πασσαλή και για έναν επιστήμονα, επίσης πολύ άξιο, τον Ιωσήφ Σηφάκη!!!
Διαβάστε τι έγραψε η πάντα ενημερωμένη, ευαισθητοποιημένη και φιλτάτη roadartist!!

"Οι περισσότεροι συγκλίνουμε στην αξία των σημερινών νέων και πόσο σημαντικό είναι να έχουν στήριξη, προσοχή.
Πραγματικά είναι πολύ σπουδαίο να ξέρεις πως μέσα στην γενικότερη καταχνιά κάποιοι όντως διαφοροποιούνται, απέναντι στις όποιες αντιξοότητες και οραματίζονται κάτι μικρό ή κάτι μεγάλο..!
Το χειρότερο είναι η ισοπέδωση, το να κόβεις τα «φτερά» τους και η απογοήτευση!

Η βράβευση του Νίκου Πασσαλή, του 17χρονου μαθητή από τη Θεσσαλονίκη μου έδωσε πολύ χαρά! Πιστεύω ότι στην γενικότερη κατάσταση του ‘σήμερα’, τέτοιες ευχάριστες ειδήσεις, αξίζουν να αναδεικτούν!!

Για όσους δεν το διάβασαν, ο Νίκος Πασσαλής κέρδισε το πρώτο ειδικό βραβείο του ΕIROForum (της κοινοπραξίας των επτά μεγαλύτερων επιστημονικών και ερευνητικών κέντρων της Γηραιάς Ηπείρου), ένα βραβείο που ισοδυναμεί με ταξίδι στο «όνειρο», με μια επίσκεψη στο CERN της Γενεύης.

Την ιδέα για την εφεύρεση του, την εμπνεύστηκε από ένα blog (!!!!), όταν διάβασε ότι οι υπολογιστές των 100 δολαρίων είναι αδύνατο να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία ενός κατανεμημένου συστήματος υπολογιστών. Αυτό του κέντρισε το ενδιαφέρον και θέλησε να αποδείξει ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό.
Μαθητής ακόμη στην τρίτη τάξη του 2ου Λυκείου Νεάπολης Θεσσαλονίκης, άρχισε να «ασχολείται» με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές από την ηλικία των 3 ετών. Γεννήθηκε το 1991. Λίγο πριν οι γονείς του είχαν αγοράσει έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, τον οποίο «αποδόμησε» όταν πήγαινε στο δημοτικό για να…εξερευνήσει το εσωτερικό του..

Πάνω στο project του δούλεψε 12 ολόκληρους μήνες, καθώς απαιτούσε ευρεία και συνδυασμένη γνώση hardware και software.

Η ιστορία του 17χρονου Νίκου από τη Θεσσαλονίκη ξεφεύγει από το προσωπικό και αγγίζει το γενικό. Γιατί η ιστορία του Νίκου δεν είναι μοναδική. Υπάρχουν κι άλλα παιδιά που υπερβαίνουν την τετριμμένη εκπαιδευτική καθημερινότητα και κατορθώνουν σημαντικά πράγματα. Δυστυχώς όμως τα περισσότερα δεν θα τα γνωρίσουμε ποτέ!
Κάποια από αυτά τα παιδιά ίσως να σπουδάσουν στο εξωτερικό -όσα θα έχουν την οικονομική δυνατότητα- και να βρεθούν στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα της υφηλίου...

Το θέμα είναι όμως, τι κάνει η Ελλάδα για όλα αυτά τα παιδιά; Θα μπορέσει να αξιοποιήσει ως χώρα αυτά τα μυαλά, θα μπορέσει να τα κρατήσει στο δημόσιο πανεπιστήμιο;
Οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν είναι αισιόδοξες.
Και αποκαλύπτουν μία από τις σοβαρότερες παθογένειες του εκπαιδευτικού και του πολιτικού μας συστήματος.

Στην εποχή της απαξίωσης των πάντων η απάντηση τελικά βρίσκεται στους δρόμους που χαράσσουν οι άνθρωποι με τον κόπο τους.
Κι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να τύχουν -επιτέλους- της προσοχής όλων μας..

Κλείνω με ένα μήνυμα του Νίκου:

«Για την επιστήμη τίποτα δεν είναι αδύνατο. Με υπομονή και επιμονή μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα. Το μόνο όριο είναι η φαντασία μας..»

ΠΟΛΛΑ ΜΠΡΑΒΟ στον Νίκο...

Επίσης, ο ελληνικός επιστημονικός κόσμος, που μοχθεί εκτός συνόρων χωρίς τη βοήθεια της Πολιτείας, βραβεύθηκε χθες στο πρόσωπο του διακεκριμένου επιστήμονα Ιωσήφ Σηφάκη, ο οποίος διαπρέπει εδώ και χρόνια στη Γαλλία.
Με ειδική τελετή στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί απένειμε στον ελληνικής καταγωγής ερευνητή στον τομέα της Πληροφορικής το βραβείο «Turing 2007».

Το εν λόγω βραβείο απονέμεται από το 1966 και θεωρείται το «Νόμπελ της Πληροφορικής».

Ο κ. Σηφάκης, ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο της Κρήτης, διευθύνει σήμερα το Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Ερευνας (CNRS) της Γαλλίας και είναι ιδρυτής του εργαστηρίου Verimag της Γκρενόμπλ. Βραβεύθηκε (μαζί με τους Αμερικανούς επιστήμονες Εντμουντ Κλαρκ και Αλεν Εμερσον) για την ανακάλυψή του που αφορά στην τεχνική της μοντελοποίησης συστημάτων «model checking». Πρόκειται για ένα σύνολο τεχνικών «αυτόματης επαλήθευσης δυναμικών συστημάτων ηλεκτρονικής ή πληροφορικής προέλευσης»".

Έτσι είναι, λοιπόν.
Υπάρχει μία Ελλάδα που ερευνά, μελετά, προοδεύει, αντιστέκεται!
Αυτήν την ΕΛΛΑΔΑ θέλουμε!