ΝΙΚ. ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ Μαζεύω τα πεσμένα στάχια

                                            Χτες ήταν η μέρα της ποίησης.
Ευγνωμονώ τα λόγια των ποιητών.
Τι θα κάναμε χωρίς αυτούς;

Η Ιουλίτα μιλά για μια επανάσταση αθωότητας...

Η Ιουλίτα μιλά για αυτό που κομίζει το "Σηματολόγιο" του Ελύτη:
μία επανάσταση αθωότητας.
Το Σηματολόγιο μπορεί να ταυτιστεί
"με τη διεκδίκηση του δικαιώματός μας για μια αληθινή ζωή", λέει.
Πόσο σύγχρονο είναι!
Πόσο επίκαιρη αυτή η στάση ζωής. Ειδικά τώρα..., ε;

Πές τα μεγάλε ποιητή.
Πες τα κι εσύ Ιουλίτα μας!

Τι ωραία γυναίκα! Τι ωραίος Άνθρωπος!
Ήρθε χτες στο σχολείο και μίλησε στα παιδιά.
Καθώς την άκουγα σκεπτόμουν: 
"Μα δεν μπορούσαν έτσι να μιλάνε οι πολιτικοί, οι άνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις γι' αυτή τη χώρα;".
Είπε στα παιδιά για τις δυνάμεις που κρύβουν μέσα τους, για αυτή την επανάσταση της αθωότητας. Κάποιοι μαθητές είπαν ότι δεν υπάρχει αθωότητα μετά τα δύο και κείνη επαναστάτησε λέγοντας "αλλοίμονο αν μαθητές 16 και 17 χρονών λένε ότι δεν υπάρχει αθωότητα... Το μέλλον είναι στα χέρια μας. Τη μοίρα μας τη γράφουμε και μεις. Δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε τον εαυτό μας από τη συμμετοχή του στο τι συμβαίνει στον κόσμο. Ο νέος πρέπει να αισθάνεται ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Να πιστεύετε στα όνειρά σας και να τα κυνηγάτε"... ήταν περίπου αυτά που είπε, έτσι όπως τα ανασυνθέτω από μνήμης.
Τυχερός ο Ελύτης που την είχε πλάι του
και μεις τυχεροί σταθήκαμε
που την ακούσαμε να μας μιλά έτσι καρδιακά
χτες το μεσημέρι μεταξύ 11 και 1.00 το μεσημέρι.
Να είναι καλά!!!

Όταν η αγάπη σε καλεί - Χαλίλ Γκιμπράν

Λατρεμένος ο Χαλίλ Γκιμπράν...

Σ' αγαπώ, στίχοι Κωστής Παλαμάς

Poetry: Κωστής Παλαμάς
Music: Μιχάλης Τερζής
Singers: Γιώργος Νταλάρας & Δήμητρα Γαλάνη (Ντουέτο)

Σ' αγαπώ

Σ' αγαπώ με τη γλώσσα του πουλιού τ' αηδονιού

και με τ' άφραστα μ' όσα στο θαμπό μου το νου μισοζούν

Σ' αγαπώ σ' αγαπώ στο θαμπό μου το νου

σ' αγαπώ σ' αγαπώ στο θαμπό μου το νου

Σ' αγαπώ μ' όλα τ' άστρα του βαθιού μ' ουρανού

στήσου αγάπη μου πλάστρα στο θαμπό μου το νου

Σ' αγαπώ σ' αγαπώ στο θαμπό μου το νου

σ' αγαπώ σ' αγαπώ στο θαμπό μου το νου.

Στη σιωπή γεννιούνται τα ποιήματα

Στη σιωπή τα ποιήματα

γεννιούνται όπως στον έρωτα

μόνο που το συνηθίζει

η ασυγκίνητη σιγή

και να τα γεννάει

και να τα καταπίνει.

                                                   Κατερίνα Αγγελάκη - Ρούκ

Απόσπασμα από το ποίημα "Στη Λυπιού και πάλι"

(όπου Λυπιού = ο τόπος που έχει εφεύρει η ποιήτρια

για να πηγαίνει όταν είναι λυπημένη) 

Πρωτοχρονιά

Άλλο ένα κιτρινισμένο φύλλο σκόρπισε στο άπειρο,

άλλη μια θαμπή σκιά πέρασε αθόρυβα στο σκοτεινό ημισφαίριο,
άλλη μια τούφα βαμβάκι στο κεφάλι,
άλλη μια χούφτα άλατα στις αρτηρίες, στις αρθρώσεις...

Αποραδίς η τηλεόραση βομβάρδισε τ'αυτιά μας

με λογής -λογης σεισμούς, λιμούς, πολέμους, καταποντισμούς  

 

και το πρωί η εφημερίδα μάς πυροβόλησε κατάστηθα
με φόνους, βιασμούς, ληστείες, εκατόμβες της ασφάλτου.

Στο αδειανό καινούριο μου τετράδιο
κάνω τον απολογισμό τού κόσμου:
φοβερά τα ελλείμματα, απώλειες τρομερές∙
απώλειες σε ψυχές, σ' αισθήματα, σε ομορφιά.
 

Φυλλομετρώ το ημερολόγιο να μετρήσω τα επιτεύγματά μου:
ακόμα βρίσκομαι στο «παραλίγο»
κι η κούραση σωρεύεται, οι ευθύνες βαραίνουν, οι τύψεις κοχλάζουν...

Κι όμως
σήμερα είμαι χαρούμενος,
πολύ χαρούμενος,
ευτυχισμένος.


Στο γιορταστικό τραπέζι

 τα μάτια των παιδιών

κεριά αναμμένα
φέγγουν τα μελλοντικά μου σχέδια,
σχέδια ολοκληρωμένα δίχως «παραλίγο».

Το χαμόγελο της καλής μου
ζεσταίνει τα παγωμένα μάτια μου,
η θύμησή μου γεμίζει από τη γεύση μιας άλλης ομορφιάς.
Δεν έχει απόψε θέση για τις τύψεις και τους προβληματισμούς.

Αγαπημένοι μου,
απόψε φορτίσατε την ψυχή μου με το πιο υψηλό ρεύμα της γης,
κόψτε την καρδιά μου βασιλόπιτα,

 

τα μάτια μου φανάρια της ελπίδας
που φωτίζουν τους δρόμους όλης της οικουμένης,
και μοιράστε τη σ' όσους πεινούν από αγάπη∙

Θαρρώ πως πάλι απόψε θα συντελεστεί το θαύμα:
με μια καρδιά αγάπη να χορτάσουν «πεντακισχίλιοι»,
πεντάκις μύριοι, μυριάδες πεντάκις μύριοι...

Ας πέσει το φλουρί σ' εμένα, καλή μου,
το κέντρο της καρδιάς, το πιο ιερό κομμάτι.
Να το φυλάξεις στης ψυχής το εικόνισμα μπροστά
μέχρι την τελευταία δόση.

Στα δυο αγγελούδια ας πέσουν οι φτερούγες,
οι δυνατές φτερούγες της αγάπης μου,

για ν' ανεβούν ψηλά-πολύ ψηλά,
κει που τους θέλει η πατρική μου περηφάνια...

Πρωτοχρονιά απόψε,
στις Πρωτοχρονιές πρωτοχρονιά!

Κλείνω την πόρτα στις φοβέρες και τις τύψεις.

Οι φλόγες που χοροπηδούν στο τζάκι
έκαψαν και την τελευταία αμφιταλάντευση.

Αδειάζω το πολύτιμο σεντούκι μου σ' ένα σακούλι
και βγαίνω Αη - Βασίλης

να μοιράσω στην κατάκοπη
μοναχική γριούλα γη μας
ό,τι της λείπει πιο πολύ:
την ελπίδα, τη στοργή, την Ειρήνη...

Γιάννης Τζανής

(από τη συλλογή: "Αιθίοπες έσχατοι ανδρών")

Όλα όσα ζήσαμε...

 Όλα όσα ζήσαμε, 

όλα όσα αγαπήσαμε, 

όλα όσα είπαμε δικά μας,

 

θα επαναλαμβάνουνται στην απουσία μας

μ' άλλους να τα ζουν,

άλλους να τ΄ αγαπούν, 

άλλους να τα λεν δικά τους. 

Κώστας Μόντης

Το παιδί με τη σάλπιγγα

Σήμερα, πέρασα από το μπλογκ της φίλης μου της Άννας σήμερα, είδα το ακόλουθο ποιηματάκι.

Η Άννα είναι δασκάλα και πριν τα Χριστούγεννα, το μοίρασε στα παιδιά και το εικονογράφησαν. 

Με συγκίνησαν πολύ οι ζωγραφιές τους.

Αν θέλετε, περάστε να τις δείτε: amprakatampra@blogspot.com.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΣΑΛΠΙΓΓΑ

ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου

Αν μπορούσες να ακουστείς

θα σου έδινα την ψυχή μου

να την πας ως την άκρη του κόσμου.

Να την κάνεις περιπατητικό αστέρι ή ξύλα

αναμμένα για τα Χριστούγεννα – στο τζάκι του νέγρου

ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά

στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ

μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.

Αν μπορούσες να ακουστείς

θα σου έδινα την ψυχή μου

να την κάνεις τις νύχτες

ορατές νότες, έγχρωμες,

στον αέρα του κόσμου.


Να την κάνεις αγάπη.

Μπορείτε να ακούσετε το ποίημα στο ακόλουθο βιντεάκι.

Η ανάγνωση είναι πολύ καλή!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!

Χρόνια πολλά!!!

Σας χαιρετώ με ένα ωραίο ποιηματάκι του αγαπημένου μου

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ

Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος

να ’ν ’ήμερος  να ’ναι άκακος

λίγο φαΐ  λίγο κρασί

Χριστούγεννα κι Ανάσταση.

Θα'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη

Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας

 

Θά 'θελα νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, 

ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.

Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς 

καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο

νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς 

καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα

νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά 'ρχεται πιὸ γρήγορα

νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιά γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,

νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές,

τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες

νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου 

καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους

νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες 

χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ

ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο

καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, 

ἀγάπη μου, ποτέ.

Τάσος Λειβαδίτης