Εσύ τι καρδιά είσαι, άραγε;

Σκεφτόμουν πόσα διαφορετικά είδη καρδιάς υπάρχουν...


καρδιές που έρχονται κοντά μέσω του Η/Υ (εξαιρετικά αφιερωμένο στους απανταχού bloggers)


γλυκειές καρδιές


μεταλλική καρδιά


καρδιά γεμάτη μουσική


καρδιά γοργόνα: η καρδιά του καλλιτέχνη


χάρτινες καρδιές


κλειδωμένη καρδιά


καρδιά στεφάνι - βραβείο νίκης


καρδιά μόνο για τα Χριστούγεννα


ιπτάμενες καρδιές


καρδιά ολάνθιστη


αρωματική καρδιά


καρδιά από κουμπιά: βρες το κουμπί μου


καρδιά από πέτρα


καρδιά που καίει


ραγισμένη καρδιά


καρδιές από πάγο


καρδιά κάθισμα: ξεκουράσου πάνω μου


καρδιά πορτοφόλι


καρδιά γυναίκας


καρδιά από σοκολάτα


καρδιά από αέρα


η καρδιά του στρατού


καρδιές ανθέων


καρδιά από χλωροφύλλη


καρδιά στην άμμο


καρδιά - νησί


Καρδιά στα σύννεφα - καρδιά του ουρανού

Ας ακούσουμε την Ελευθερία στο ομώνυμο τραγούδι αυτής της ανάρτησης:

Τώρα πες μου αλήθεια τι ζητάς
τι μου συζητάς, τι μ' αναζητάς
τι μου λες γι' αγάπη κι αρρωσταίνω.

Τώρα που με δάκρυα συμφωνείς
δε γυρνά κανείς, δε θέλω πια.

Καρδιά μου εγώ, φωτιά μου εγώ
στεριά μου εγώ, νύχτες βουνά.
Φιλιά μου εγώ, σταλιά μου εγώ
παλιά μου εγώ, παντοτεινά.

Τώρα κοίτα η ώρα της ζωής
πόσο πάει μπροστά πίσω πάμε εμείς
τι μ' επιθυμείς και τι μ' αγγίζεις.

Τώρα που με δάκρυα μου γελάς
τι με ξεγελάς αφού το ξέρω πια.

Secret Garden

Ένα πολύ αγαπημένο μου συγκρότημα και το πιο γνωστό κομμάτι του!
Secret Garden λοιπόν και το Nocturne!



Και κάτι ακόμα...
Μιας κι έχει ήδη μπει η Άνοιξη, ας δούμε κι ένα ωραίο βιντεάκι με κοντινά πλάνα λουλουδιών, ακούγοντας τα βιολιά των secret garden. Τι ωραίο όνομα για μια τέτοιου είδους μουσική, ε;
Το όνομα, η μουσική και οι φωτογραφίες... με κάνουν να νιώθω στον κήπο της Εδέμ!
Ελπίζω να το απολαύσετε...

Earth Hour

Πρέπει να αντιδράσουμε. Ο πλανήτης κινδυνεύει.
Η πρωτοβουλία για την "ώρα της γης" είναι συμβολική. Κλείνουμε για μία ώρα τα φώτα μας, όχι τα ψυγεία ή άλλες συσκευές ανάγκης. Μόνο τα φώτα. Ίσα - ίσα για να δηλώσουμε κι εμείς το παρόν σ' αυτήν την παγκόσμια προσπάθεια. Ένα σχολείο στο Περιστέρι (Γυμνάσιο Αυγουλέα - Λιναρδάτου) μας μύησε στο θέμα για την "ώρα της γης"...

Λοιπόν...
29 Μαρτίου, ώρα 8.00 με 9.00 το βράδυ κλείνουμε τα φώτα!
Ας ανάψουμε κεριά, ας μιλήσουμε λίγο με τους οικείους μας, χωρίς καμία οθόνη να ανάβει και να μας κλέβει την πολύτιμη επικοινωνία με αυτούς που αγαπάμε. Είναι μία ευκαιρία να βρεθούν οι οικογένειες μαζί, σε μία δράση αγάπης που θα φέρει τον έναν πιο κοντά στον άλλον. Στιγμές πολύτιμες, χρόνος κερδισμένος. Μια ώρα για τη γη. Μια ώρα για την ψυχή μας...

Περισσότερες πληροφορίες:
http://www.action4green.blogspot.com/

Επίσης, πολύ καλή δουλειά κάνουν στην Αίγινα για το θέμα αυτό και γενικότερα για περιβαλλοντικά θέματα. Αξίζει μία επίσκεψη εδώ:
http://earthhourhellas.wordpress.com/

Τέλος, μπορεί κανείς να μπει στην παγκόσμια σχετική ιστοσελίδα και να εγγραφεί (sign up for earth hour) αλλά μπορούν και διάφορες τοπικές οργανώσεις, σύλλογοι κλπ να οργανώσουν την δική τους "ώρα της γης"...

http://www.earthhour.org/



Έχουν κάνει ανάρτηση για το ίδιο θέμα και τα e-λεύθερα θρανία:
http://www.freeyoungminds.blogspot.com
... καθώς και οι schooligan freaks:
www.schooliganfreaks.blogspot.com

Ιθάκη - Κ. Καβάφη

Η Ιθάκη σ΄ έδωσε το ωραίο ταξίδι
άλλα δεν έχει να σε δώσει πια...



Από την ταινία Κ. Καβάφης:



Κι ένα ακόμη βίντεο του ποιήματος
με την αγαπημένη φωνή του Σων Κόννερυ... Τι βαθιά, τι αισθαντική φωνή... Πώς χρωματίζει έτσι τους στίχους του Αλεξανδρινού ποιητή μας...

Πετάξαμε χαρταετό...

Γλυκειά ανάμνηση της χτεσινής μέρας η φωτογραφία με το χαρταετό στον ουρανό. Την αφιερώνω σε όλους εκείνους που ονειρεύονται να πετάξουν.

Χαρταετός

Χαρταετός... ένα χάρτινο όνειρο...

Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που μοιάζουν με τους χαρταετούς;
Πώς ένας ποιητής μεταμορφώνει μία απλή λέξη... και πώς μία ποιητική φωνή δίνει την αλήθεια της σε ένα ποίημα..

Encardia

Θέλω να μιλήσω για το αγαπημένο μου μουσικό συγκρότημα που εδρεύει στην Αθήνα, μα η ψυχή του πάει κι έρχεται ανάμεσα σε Κάτω Ιταλία, Ελλάδα, πετάει πάνω από τη θάλασσα, δίνει γοργό φιλί στα κόκκινα γεράνια των κήπων, πίνει με δίψα πορτοκαλένια δειλινά και το σκάει συχνά - πυκνά πάνω στα σύννεφα...

Είναι μία παρέα ανθρώπων που ζουν τα τραγούδια τους. Ναι τα ζουν. Όχι μόνο πάνω στη σκηνή, μα παντού. Ο Βαγγέλης που παίζει ακκορντεόν χορεύει καθημερινά ταραντέλα, η Αναστασία τραγουδάει, χορεύει, χτυπάει παλαμάκια ή κλείνει τα μάτια, με απίστευτη απλότητα, ο Κώστας είναι ένας ορμητικός χείμαρρος που σε παρασέρνει με τη φωνή, τις κινήσεις του σώματος - ιδίως όταν παίζει το ταμπουρέλο, ο Μιχάλης οργώνει τις χορδές της κιθάρας του μαεστρικά με χαμόγελο, τα δύο νεραϊδάκια που χορεύουν δεν σταματούν καθόλου και προκαλούν το κοινό να χορέψει μαζί τους, ακόμα κι αν το βλέπουν διστακτικό. Όλοι τους έχουν ένα πάθος. Αυτό τους ενώνει κι έχουν τόσο καλή παρουσία. Κι ο κόσμος το νιώθει. Κάθε παράστασή τους καταλήγει σε ένα πανηγύρι. Απ' αυτά των χωριών. Τα απλά. Τα καρδιακά.

Δεν ονομάστηκαν τυχαία encardia...

Κι εγώ, το μόνο που μπορώ να κάνω ως αντίδωρο της χαράς που μου προσφέρει το άκουσμα της μουσικής τους είναι να τους έχω μέσα στην καρδιά μου!

Gilbert Garcin

"An artist's life"
http://www.gilbert-garcin.com/

Ο φίλος μου ο Τάκης μου πρότεινε την παραπάνω ιστοσελίδα, του Βέλγου φωτογράφου Gilbert Garcin, για να δω κάποιες ενδιαφέρουσες φωτογραφίες. Πραγματικά, οι φωτογραφίες ήταν εξαιρετικές, αλλά αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι η ηλικία του φωτογράφου! Αυτός ξεκίνησε να ασχολείται με την καλλιτεχνική φωτογραφία στα... 65 του! Μάτι κριτικό, μυαλό στοχαστικό, αποτέλεσμα ποιητικό...

"Change the world"

"The driven ambition"

Chasing after time

Μπράβο στον άνθρωπο που δεν τον βάζει κάτω ο χρόνος!

Καλώς μας ήρθες Άνοιξη!

Χαιρετίζω την γλυκειά άνοιξη με την ευχή ν' ανθίσουν τα χαμόγελα κι οι καρδιές!

Η κιθάρα...

by Federico García Lorca

Translated by Cola Franzen







The weeping of the guitar
begins.
The goblets of dawn
are smashed.
The weeping of the guitar
begins.
Useless
to silence it.
Impossible
to silence it.
It weeps monotonously
as water weeps
as the wind weeps
over snowfields.
Impossible
to silence it.
It weeps for distant
things.
Hot southern sands
yearning for white camellias.
Weeps arrow without target
evening without morning
and the first dead bird
on the branch.
Oh, guitar!
Heart mortally wounded
by five swords.

Η ΚΙΘΑΡΑ

Το κλάμα αρχίζει
της κιθάρας.
Σπάζονται τα ποτήρια
από το γλυκοχάραμα.
Το κλάμα αρχίζει
της κιθάρας.
Δεν ωφελεί να τη σωπάσεις.
Αδύνατό ‘ναι
Να τη σωπάσεις.
Μονότονα κλαίει,
όπως το νερό κλαίει,
όπως ο άνεμος κλαίει
πάνω στο χιόνι.
Αδύνατό ‘ναι
Να τη σωπάσεις.
Κλαίει για μακρινά
πράγματα.
Άμμος του καυτερού Νοτιά
που άσπρες καμέλιες θέλει.
Κλαίει για το βέλος το άσκοπο,
το δίχως αύριο βράδυ,
Και για το πρώτο το νεκρό
πουλί στο κλαρί πάνω.
Ω, κιθάρα!
Καρδιά λαβωμένη άσκημα
Από πέντε σπαθιά.

Αφιερωμένο στον Jesus (τον Ισπανό μαθητή - μέγα κιθαρίστα)