GUSTAVO DUDAMEL: ο μαέστρος! JOSE ABREU: ο εμπνευστής!

Λατρεύω τη μουσική. Λατρεύω τις χορωδίες και τις ορχήστρες!

Πολύ θα ήθελα να ήμουν μέλος μιας οποιασδήποτε χορωδίας ή ορχήστρας... έστω και για λίγο...
Μα αν ζήταγα από το Θεό να διαλέξω τον μαέστρο μου... θα ζήταγα μόνο αυτόν:

GUSTAVO DUDAMEL 

και τα μυαλά στα κάγκελα!

Λατρεύω το πάθος του. Την ευαισθησία του.

Τον τρόπο που μιλάει, που διευθύνει, που κοιτά τα μέλη της ορχήστρας του, που υποκλίνεται ...

... που διευθύνει ορχήστρα αποτελούμενη από μαθητές...



 ... που συγκινείται...

 No2

... που βάζει και το αυστηρό κοινό της Αυστρίας, στο Salzburg, παρακαλώ... να διευθύνει...



... και τους βάζει να φωνάζουν ή να χορεύουν καθώς παίζουν!

ΜΑΜΒΟ!

Διευθύνει τόσα άτομα (άλλοτε 150 ή 200) και δεν φεύγει ούτε νότα!

Τα μάτια τους λάμπουν. Τα χέρια τους πετάνε.

Το μικρό κίνημα του ραβδιού του τους βάζει φωτιά!!!

Έχει μεταδώσει το πάθος του στους μουσικούς του.

Του αξίζει ένα μεγάλο μπράβο!

Μα το μεγαλύτερο μπράβο αξίζει στον εμπνευστή, μεγάλο άνθρωπο,

τον "άγγελο ανάμεσά μας", όπως λέει κι ο Gustavo...

τον εκπληκτικό...

Χοσέ Αμπρέου
(JOSE ABREU)!

Αυτός πριν από 30 και κάτι χρόνια μάζεψε παιδάκια  

στις πιο φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές της Βενεζουέλας

και άρχισε να τους μαθαίνει μουσική...

Δεν είναι υπέροχο;

Το πρόγραμμα ονομάζεται El Sistemo!

(Δεν μπορεί να γίνει και στην Ελλάδα μας κάτι τέτοιο άραγε;)

Αυτή η γενιά ανταποκρίθηκε αφάνταστα!

Άναψε φωτιές ο κύριος Χοσέ... και οι λάμψεις τους φτάνουν ως εμάς σήμερα...

Με το πέρασμα των χρόνων υπολογίζεται ότι 

250.000 παιδιά  ήρθαν σε επαφή με τη μουσική.

Δημιουργήθηκαν σχολικές ορχήστρες...

οι οποίες είναι πάνω από 100! Απ' αυτές οι 90 είναι συμφωνικές!

Κορυφαία είναι η Σιμόν Μπολιβάρ που την είδαμε να παίζει στην Αυστρία...

Kαρπός του El Sistemo είναι κι αυτό το εκπληκτικό νεαρό μουσικό φαινόμενο

που λέγεται Gustavo Dudamel!

Υποκλίνομαι...

Beautiful clouds

Το ξέρω πως δεν έχουμε χρόνο.
Κανείς μας πια δεν έχει χρόνο...
Μα μας είναι τόσο απαραίτητη η στάση. Η ηρεμία. Η εσωτερική ζωή.
Πώς θα ήθελα να κάνω μία βόλτα στα σύννεφα με ένα μαγικό χαλί, να ξεχάσω λίγο όλες τις καταληκτικές ημερομηνίες και τα "πρέπει"...
Αχ, φίλοι μου...
Σας καλώ όλους στο χαλί μου. Πάμε μία βόλτα, βρε παιδιά.
Το έχει ανάγκη η ψυχούλα μας!

το θυμάστε το στιχάκι του Σαχτούρη στο "ψωμί";
... όλοι διψάμε ουρανό...

Ωραία που είναι η ορεινή Κορινθία!

Πήγαμε, που λέτε, φίλοι μου, για τριήμερο στην Καρυά,
που βρίσκεται στην ορεινή Κορινθία, κοντά στα Άνω Τρίκαλα κλπ.

Πρωινό με θέα στα βουνά και τα έλατα,
βόλτες στο δασικό μονοπάτι, ζεστά ροφήματα,
το κρύο να μπαίνει με το άνοιγμα της πόρτας,
παιχνίδια επιτραπέζια (το κλασικό trivial) μέχρι αργά το βράδυ,
βασιλόπιτες, μυρωδιά από ξύλα, κόκκορας κρασάτος,
λαμπάκια που αναβοσβήνουν και Χριστουγεννιάτικη διακόμηση,
ύπνος ελαφρύς και ξύπνημα χαρούμενο, εκδρομικό...

Και τα χαμόγελα των φίλων, οι σκανταλιές των παιδιών, οι συζητήσεις, τα βιβλία της παρέας, όλα παίρνουν άλλο χρώμα κάτω από τον ίσκιο των δέντρων, την ελαφριά ομίχλη και το κρύο αγεράκι του βουνού...

Λίμνη Δόξα. Χάρμα οφθαλμών!

Το γραφικό εκκλησάκι στη μέση της λίμνης...

Το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Παλιό. Κάπως έρημο.

Με έναν καλόγερο που κέρναγε γλυκό τριαντάφυλλο...

Κλείνω με τη θέα στη λίμνη στη Δόξα από το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου...

Καλή, έτσι;

Πρωτοχρονιάτικη Αθήνα...

 Σήμερα, 1η μέρα του χρόνου κατεβήκαμε στο κέντρο της Αθήνας για βόλτα.
Ήλιος λαμπρός, η πόλη μξας φοράει τα γιορτινά της. Ωραία!

Δείτε μερικές φωτογραφίες...

Ο εθνικός κήπος λούζεται στο φως. Γιατί δεν πάμε συχνότερα εκεί; Είναι τόσο ωραία!

Παραταγμένα τα καπέλα κι οι στέκες περιμένουν αγοραστές...

Μα ποιος θα τα πάρει τώρα τα καημένα;

Άς μπούμε στο Δάσος της Γης το Χριστουγεννιάτικο...

Γελαστοί κλόουν υποδέχονται τον κόσμο. (Μα Χριστούγεννα είναι ή Αποκριά;)

Το σπίτι της γης...

Βάφουν μέσα κυπελάκια γιαουρτιών με χρυσόσκονη

και τα κρεμάνε τα παιδιά στα δέντρα, ως στολίδια...

Το κλασικό πια καρουζέλ...

Ο μαριονετίστας κάνει διάλειμμα και ο Γκούφυ ξεκουράζεται κι αυτός...

Το σκάκι της παρέας...

Αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία...

Χριστουγεννιάτικα χαμόγελα...

Το έλατο στο Σύνταγμα...

Τι έγινε, βρε παιδιά; Μήπως είμαστε στη Disneyland;

Αυτά από την σημερινή μας βόλτα.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!!

ΥΠΑΤΙΑ

Είναι παράδοξο πόσο λίγα ακούγονται για μία τόσο σπουδαία προσωπικότητα!
Μία γυναίκα διαφορετική από όλες τις άλλες του καιρού της. Μία γυναίκα - σύμβολο.
Μία γυναίκα με φιλοσοφικό στοχασμό, αγάπη στα μαθηματικά και την επιστήμη και με ... πυγμή!
Η Υπατία...

370 μ.Χ. Σε μία εποχή μισαλλοδοξίας και φανατισμού γεννιέται ένα σπάνιο, σπινθηροβόλο πνεύμα, που έρχεται να ταράξει τα νερά της ανδροκρατούμενης (όπως όλες οι πόλεις άλλωστε) Αλεξάνδρειας.

Ο πατέρας της, ο Θέων, ήταν μαθηματικός και αστρονόμος και δεν ήθελε να αναθρέψει την κόρη του με τις συνηθισμένες μεθόδους της γενιάς του. Αντίθετα, ήθελε να τη μορφώσει, να της δείξει την ομορφιά του σύμπαντος, την αρμονία των αριθμών, τον υπέροχο κόσμο της γνώσης. Ήθελε, έλεγε, να την κάνει ένα "τέλειο ον"... Ευτυχώς, δηλαδή, που είχε τέτοιο πατέρα ένα πλάσμα τόσο σπάνιο, όσο αυτή!

Αφού, λοιπόν, μυείται από τον πατέρα της στην επιστήμη, πάει στη συνέχεια στην Αθήνα και παίρνει μαθήματα φιλοσοφίας στη σχολή του Πλούταρχου και της κόρης του Ασκληπιγένειας, αλλά μαθητεύει, επίσης, κοντά στον Πρόκλο και τον Ιεροκλή. Η λάμψη της επηρεάζει όσους τη γνωρίζουν.

Γυρνώντας στην Αλεξάνδρεια αρχίζει να μιλά στους ανθρώπους για τις ιδέες του Πλάτωνα, του Πλωτίνου και του Ιάμβλιχου. Η ίδια πιστεύει στην αρχαία θρησκεία. Διδάσκει, όμως, μαθηματικά σε όποιον ενδιαφέρεται, χωρίς να τη νοιάζει αν είναι Χριστιανός ή  παγανιστής. Λατρεύει τα μαθηματικά, τις κωνικές τομές, τους αριθμούς... Πρέπει να ήταν υπέροχη δασκάλα, αν κρίνουμε από τα λόγια των μαθητών της και ιδίως του Συνέσιου. Μελετά συνεχώς, σχολιάζει παλαιότερα συγγράμματα (του Διόφαντου και του Απολλώνιου). Το σπίτι της είναι κέντρο έρευνας και στοχασμού...

Είναι κρίμα που δεν σώθηκε κανένα από τα συγγράμματά της. Γνωρίζουμε γι' αυτά από αναφορές άλλων, όπως ο Συνέσιος, ο οποίος την αποκαλεί "μακαρία γυναίκα". Στα γράμματα που της έστελνε φαίνεται το ενδιαφέρον της Υπατίας για την μηχανική και για επιστημονικά όργανα, όπως ο αστρολάβος.

Δεν μου κάνει εντύπωση που δεν παντρεύτηκε. Ποιος άνδρας εκείνης της εποχής θα την άφηνε ανενόχλητη στις μελέτες και τα πειράματά της; Άλλωστε δεν είναι η μόνη που "παντρεύεται" την επιστήμη της.

Μου κάνει, όμως, εντύπωση ο φριχτός θάνατός της. Με κάνει να επαναστατώ! Είχε το σθένος να υπερασπίσει τις ιδέες της. Ήταν πιστή στις αρχαίες λατρείες και δεν ήθελε να ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Εκείνη την εποχή, όμως, ο θρησκευτικός φανατισμός είχε χτυπήσει κόκκινο!
Λόγω του ότι ήταν μία επιφανής προσωπικότητα της πόλης της και την συμβουλεύουνταν κάποιοι δυνατοί άνδρες της εποχής είχε "μπει στο μάτι" των φανατικών αντι-ειδωλολατρών.
Ποιοί ήταν αυτοί; Δεν το γνωρίζω καλά να σας απαντήσω. Μάλλον Νιτριανοί ή Παραβολικοί μοναχοί, μαζί με λαϊκούς ίσως των ιδίων απόψεων. Και να σας πω την αλήθεια, δεν με νοιάζει ποιοι ήταν.
Με νοιάζει τι κάνανε αυτοί οι άνθρωποι!

418 μ.Χ. Καθώς γυρνούσε με μία άμαξα στο σπίτι της, σταμάτησαν και σκότωσαν τους αμαξάδες, την έσυραν μέσα σε μία ... εκκλησία, όπου στο όνομα του Ιησού (!!!) την έγδυσαν και αφού σπάσανε κάτι αμφορείς που βρήκαν εκεί μέσα, την κατακομμάτιασαν με τα θραύσματα των αγγείων, μέχρι που πέθανε. Τη βάλανε μετά στην άμαξα, την πήγανε μακριά σε ένα βουνό και την ...κάψανε. Ήθελαν να την εξαφανίσουν εντελώς!

Τέτοιο μίσος... Το διάβαζα και δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό μου. Πώς είμαστε φτιαγμένοι, άραγε; Πώς γίνεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος, όταν θολώνει ή φανατίζεται να σκαρφίζεται τα πιο φρικτά εγκλήματα και να τα πραγματοποιεί;
Νομίζω ότι η ιστορία της Υπατίας από μόνη της είναι ένα δυνατό ΚΑΤΗΓΟΡΩ ενάντια στον όποιο φανατισμό, ιδίως βέβαια, στον θρησκευτικό...

Και να σκεφτεί κανείς τα λόγια του Χριστού: "αγαπάτε τους εχθρούς ημών"...
Μα ... δεν είχαν διαβάσει το Ευαγγέλιο αυτοί οι άνθρωποι;;;

Αχ, Υπατία, ένα κεράκι στη μνήμη σου...

Υ.Γ. Κάποιες από τις φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο είναι από την ταινία AGORA του Αμεναμπάρ, (που αναφέρεται στην Υπατία), την οποία δεν έχω δει, αλλά θα την ψάξω να τη βρω...

Paper angels

 Αχ, έρχονται τα Χριστούγεννα!!
 
Τι μαγική εποχή... (καλά όλες οι εποχές είναι μαγικές, μα τα Χριστούγεννα, βρε παιδάκι μου, έχουν κάτι... παιδικό, κάτι αγνό, σαν λευκό χνούδι από ζαχαρόσκονη να πέφτει από το ταβάνι μέσα στο σπίτι και να τα γλυκαίνει όλα...)


Χτες, λοιπόν, στολίσαμε το σπίτι, φτιάξαμε σήμερα στολίδια από αλατοζύμαρο με χρυσόσκονη...

Κάθε μέρα λέω κάτι να κάνουμε με τα μικρά μου για τα Χριστούγεννα.
Διαβάζουμε εννοείται ιστορίες Χριστουγεννιάτικες με έλατα, χιόνια, Αγιοβασίληδες και αγγελάκια...
Έτσι, είπα να ευχηθώ κι εδώ στο καημένο το ιστολογιάκι μου... και να το στολίσω λιγάκι...

Είδα και ένα βιντεάκι που είπα να ανεβάσω, αλλά δεν γινόταν. Έτσι σας αφήνω το λινκ για όποιον θα ήθελε να δει τα χάρτινα αγγελάκια...του Τζίμη!

 PAPER ANGELS  του Jimmy Wayne

http://www.youtube.com/watch?v=9lAgP6JsDPE&feature=channel

Eπ' ευκαιρία, αύριο λέω να κάνω κι εγώ κανένα χάρτινο αγγελάκι...

 

 

Μήπως το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα;

Με προβλημάτιζε πάντα το πώς μπορούν να ανθίσουν και να καρπίσουν τα δημιουργικά μυαλά στα σχολειά μας! Φοβάμαι ότι το σύστημα τα νεκρώνει...

encardia for ever!

 Οι αγαπημένοι μου  ΕΝCARDIA σε βιντεάκι που δείχνει κάτι λίγο από την πορεία τους...

Φίλοι μου λείψατε...

Αγαπημένο μου ιστολόγιο,

συχώρεσέ με που σε παράτησα τόσον καιρό!
Φίλοι συνιστολόγοι,
πέρασα μία φάση απομάκρυνσης και αποτοξίνωσης από τα διαδικτυακά!
Όμως μου έλειψε η επικοινωνία μαζί σας!

Ιδιαίτερα θέλω να αναφερθώ στη φίλη μου τη roadartist, στον Antoine, την astria, τα κορίτσια από τα Άσπρα Κοχύλια και ειδικά την Αθηνά, τον π.κ., τον σα, την Σοφία... και τόσους άλλους!

Επανέρχομαι σήμερα με ένα βιντεάκι των αγαπημένων μου encardia. Σας αφιερώνω τους απίστευτους αυτούς γλεντζέδες που ξέρουν να κάνουν το κοινό να ξεφαντώνει τόσο όμορφα! Δεν ξέρω γιατί... μα σήμερα που ξύπνησα (ως συνήθως στις 4 τα χαράματα) με έπιασε μία διάθεση για επικοινωνία και ... ξεφάντωμα!
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!