20 συνήθειες που χάσαμε με την τεχνολογία...

Έγινε μία έρευνα στην Αγγλία, την οποία δημοσίευσε η Daily Mail, 

στην οποία εξετάζονται συνήθειές μας που άλλαξαν λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας.

6 μάλιστα στους δέκα απάντησαν ότι η ζωή τους έχει διευκολυνθεί χάρη στην τεχνολογία, καθώς τους επιτρέπει να διατηρούν μια ισορροπία ανάμεσα στην εργασιακή και προσωπική ζωή...

Έτσι από τις απαντήσεις 3.000 περίπου Βρετανών που συμμετείχαν στην έρευνα αυτή, 

προέκυψε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα λίστα με πράγματα τα οποία έχουμε διαγράψει πλέον απο την καθημερινότητά μας λόγω της τεχνολογίας...

Ποιά πράγματα έχουμε διαγράψει 

από την καθημερινότητά μας;

 (ή τέλος πάντων τα έχουμε μειώσει πάρα πολύ...)

1. Να διαβάζουμε εφημερίδες

2. Να πηγαίνουμε σε ταξιδιωτικό γραφείο

3. Να χρησιμοποιούμε το βίντεο

4. Να αγοράζουμε φωτογραφικές μηχανές μιας χρήσης

5. Να έχουμε στην κατοχή μας εγκυκλοπαίδεια

6. Να τηλεφωνούμε στο σινεμά 

για να μάθουμε τις ώρες των ταινιών

7. Να κρατάμε ημερολόγιο

8. Να στέλνουμε γράμματα

 

9. Να στέλνουμε fax

10. Nα διατηρούμε φίλους δια αλληλογραφίας

11. Να ψάχνουμε μια λέξη σε λεξικό

12. Να διατηρούμε ατζέντα με τηλέφωνα

13. Να συμβουλευόμαστε χάρτη πριν από κάποιο ταξίδι

14. Να γράφουμε κασέτες με τραγούδια της επιλογής μας

15. Να πηγαίνουμε στο βίντεο-κλαμπ

16. Να έχουμε πάνω μας ψιλά για τηλέφωνο

17. Να χρησιμοποιούμε τα δημόσια τηλέφωνα

18. Να στέλνουμε ευχετήριες κάρτες

 
19. Να πηγαίνουμε στην τράπεζα

20. Να αγοράζουμε περιοδικά με πρόγραμμα της τηλεόρασης

Πηγή: Mediagate.gr

Εμένα ξέρετε ποια με στενοχωρούν πιο πολύ από όλα;

Αν το βρείτε...

Ναι, σωστά μαντέψατε!

Πιο πολύ από όλα με στενοχωρεί που  

δεν στέλνουμε γράμματα, ούτε καν κάρτες

και δεν γράφουμε ημερολόγια.

Υ.Γ. Αυτά και τα τρία τα έκανα όταν ήμουν φοιτήτρια... ανελλιπώς.

Τώρα... άστε τα!

Μου λείπουν αφάνταστα και τα τρία!

Στη σιωπή γεννιούνται τα ποιήματα

Στη σιωπή τα ποιήματα

γεννιούνται όπως στον έρωτα

μόνο που το συνηθίζει

η ασυγκίνητη σιγή

και να τα γεννάει

και να τα καταπίνει.

                                                   Κατερίνα Αγγελάκη - Ρούκ

Απόσπασμα από το ποίημα "Στη Λυπιού και πάλι"

(όπου Λυπιού = ο τόπος που έχει εφεύρει η ποιήτρια

για να πηγαίνει όταν είναι λυπημένη) 

Πρωτοχρονιά

Άλλο ένα κιτρινισμένο φύλλο σκόρπισε στο άπειρο,

άλλη μια θαμπή σκιά πέρασε αθόρυβα στο σκοτεινό ημισφαίριο,
άλλη μια τούφα βαμβάκι στο κεφάλι,
άλλη μια χούφτα άλατα στις αρτηρίες, στις αρθρώσεις...

Αποραδίς η τηλεόραση βομβάρδισε τ'αυτιά μας

με λογής -λογης σεισμούς, λιμούς, πολέμους, καταποντισμούς  

 

και το πρωί η εφημερίδα μάς πυροβόλησε κατάστηθα
με φόνους, βιασμούς, ληστείες, εκατόμβες της ασφάλτου.

Στο αδειανό καινούριο μου τετράδιο
κάνω τον απολογισμό τού κόσμου:
φοβερά τα ελλείμματα, απώλειες τρομερές∙
απώλειες σε ψυχές, σ' αισθήματα, σε ομορφιά.
 

Φυλλομετρώ το ημερολόγιο να μετρήσω τα επιτεύγματά μου:
ακόμα βρίσκομαι στο «παραλίγο»
κι η κούραση σωρεύεται, οι ευθύνες βαραίνουν, οι τύψεις κοχλάζουν...

Κι όμως
σήμερα είμαι χαρούμενος,
πολύ χαρούμενος,
ευτυχισμένος.


Στο γιορταστικό τραπέζι

 τα μάτια των παιδιών

κεριά αναμμένα
φέγγουν τα μελλοντικά μου σχέδια,
σχέδια ολοκληρωμένα δίχως «παραλίγο».

Το χαμόγελο της καλής μου
ζεσταίνει τα παγωμένα μάτια μου,
η θύμησή μου γεμίζει από τη γεύση μιας άλλης ομορφιάς.
Δεν έχει απόψε θέση για τις τύψεις και τους προβληματισμούς.

Αγαπημένοι μου,
απόψε φορτίσατε την ψυχή μου με το πιο υψηλό ρεύμα της γης,
κόψτε την καρδιά μου βασιλόπιτα,

 

τα μάτια μου φανάρια της ελπίδας
που φωτίζουν τους δρόμους όλης της οικουμένης,
και μοιράστε τη σ' όσους πεινούν από αγάπη∙

Θαρρώ πως πάλι απόψε θα συντελεστεί το θαύμα:
με μια καρδιά αγάπη να χορτάσουν «πεντακισχίλιοι»,
πεντάκις μύριοι, μυριάδες πεντάκις μύριοι...

Ας πέσει το φλουρί σ' εμένα, καλή μου,
το κέντρο της καρδιάς, το πιο ιερό κομμάτι.
Να το φυλάξεις στης ψυχής το εικόνισμα μπροστά
μέχρι την τελευταία δόση.

Στα δυο αγγελούδια ας πέσουν οι φτερούγες,
οι δυνατές φτερούγες της αγάπης μου,

για ν' ανεβούν ψηλά-πολύ ψηλά,
κει που τους θέλει η πατρική μου περηφάνια...

Πρωτοχρονιά απόψε,
στις Πρωτοχρονιές πρωτοχρονιά!

Κλείνω την πόρτα στις φοβέρες και τις τύψεις.

Οι φλόγες που χοροπηδούν στο τζάκι
έκαψαν και την τελευταία αμφιταλάντευση.

Αδειάζω το πολύτιμο σεντούκι μου σ' ένα σακούλι
και βγαίνω Αη - Βασίλης

να μοιράσω στην κατάκοπη
μοναχική γριούλα γη μας
ό,τι της λείπει πιο πολύ:
την ελπίδα, τη στοργή, την Ειρήνη...

Γιάννης Τζανής

(από τη συλλογή: "Αιθίοπες έσχατοι ανδρών")