Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Αλφαβητάρι με αναμνήσεις...



Α... ρε Αθηνούλα με τις ευαισθησίες σου
μάς συγκινείς πάντα...

Ποιος μπορεί να ξεχάσει αυτά τα βιβλία;
Όποτε τα δω (σε βιβλιοπωλεία, σε εκθέσεις βιβλίου, σε σπίτια φίλων...)
τα χαϊδεύω...

Αχ, εκείνα ... τα πρώτα σχολικά μας χρόνια!
Το αγαπούσα το βιβλιαράκι μου! Το αγαπούσα αληθινά.
Και το πρόσεχα...

Και τώρα που έπεσα τυχαία πάνω του,
καθώς έψαχνα κάτι άλλο για το μάθημα της Λογοτεχνίας...
στάθηκα και το χαζεύω.
Τι όμορφα μέσα στην απλότητά τους τα σκίτσα...
Τι ωραία πρόσωπα.
Τι ωραία η οικογένεια, με τη γιαγιά στο τραπέζι να τρώνε όλοι...
Τα παιδικά παιχνίδια, η ανθοστήλη στη γωνία,
η γιαγιά με το γάλα και τη γάτα.
Λόλα, να ένα μήλο.
Χιόνι έπεσε πολύ.
Ο έλεγχος με το άριστα.
Όλα όσα ζούσαμε τότε.
Όλα αληθινά.
Και τόσο όμορφα, σαν ψεύτικα.
Σαν παραμυθένια.

Μεγάλωσα πολύ, λέτε;
Γιατί, όμως, νιώθω πάλι τόσο μικρή... όπως τότε;

2 σχόλια:

Aθηνά είπε...

Kαλημέρα !!
Το είχες κι εσύ το Αλφαβητάρι !!
Αγαπημένο αναγνωστικό ,
αναμνηστικό σχολικών χρόνων,
τα παιδικά μας χρόνια !! Ξεχνιούνται??

Αυτό το αναγνωστικό με το Μίμη, την Έλλη, τη Λόλα , με τις ζωγραφιές του Γραμματόπουλου,
μ αυτό το Αλφαβητάρι που αποτυπώνει μια ολόκληρη εποχή, μεγάλωσαν γενιές Ελληνόπουλα.
Ξεχνιέται ??

Χαίρομαι που σου άρεσε το βιντεάκι!!
Σ΄ευχαριστώ

Flora είπε...

Δεν ξεχνιούνται, Αθηνά μου,
αυτά τα πράγματα,
είναι αλήθεια!!!

Είναι χαραγμένα
μέσα στις παιδικές ψυχούλες μας
που μας συνοδεύουν πάντα...

Κάτι ξέρουν κι οι ψυχολόγοι
που ξεκινούν τις ερωτήσεις τους
πάντα από την παιδική ηλικία...

Πάμε με το βιβλίο!!!!

Πάμε με το βιβλίο!!!!