Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Θα'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη

Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας

 


Θά 'θελα νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου
ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.

Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς 
καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο


νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς 


καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα


νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά 'ρχεται πιὸ γρήγορα



νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιά γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,


νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές,


τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες


νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου 
καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους


νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες 
χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.
Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ


ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο


καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, 
ἀγάπη μου, ποτέ.

Τάσος Λειβαδίτης

1 σχόλιο:

Άννα είπε...

Πολύ όμορφο, πρώτη φορά το διαβάζω....
Οπως προσφατα ανακάλυψα "Το παιδι με την σαλπιγγα" του Βρεττάκου και κάναμε με τα παιδιά ενα τριωρο μάθημα φαντασικο ( εικόνες εχω βάλει στο ιστολόγιο)

Μου εδωσες και αλλη ιδεα, ευχαριστω

Πάμε με το βιβλίο!!!!

Πάμε με το βιβλίο!!!!